“ไร้... ไร้ยางอาย!!!”
ตงไห่เฉวียนรู้สึกเหมือนสมองกำลังสั่นระรัว
เขารู้สึกหวานวาบในลำคอ ก่อนจะกระอักเลือดสีดำออกมาอีกคำ
ดวงตาเหลือกขึ้น แล้วทั้งร่างก็ล้มพับลงไปทันที
ต่างจากแผนเรียกร้องค่าเสียหายสุดปั่นที่หลี่ต้าซานเคยก่อไว้ คราวนี้ตงไห่เฉวียนเป็นลมเพราะโมโหจริง ๆ
เคยเห็นคนไร้ยางอายก็จริง แต่ไม่เคยเห็นไอ้เวรหลี่ต้าซานที่ทั้งหน้าด้านทั้งไม่กลัวตายแบบนี้มาก่อน
เขาจัดให้ชาวนาชาวไร่ยากจนวัยชรากลุ่มใหญ่ล้มลงกับพื้น เพื่อใส่ร้ายทหารอาสาของป่าไม้
เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ประเด็นว่าใครถูกใครผิดอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ร้ายแรงสุด ๆ แล้ว
หูชิงหมิง จินต้าถัว เหล่าหลิว จางเฟิง รวมถึงหัวหน้าคนสำคัญที่อยู่ในเหตุการณ์ ทุกคนล้วนมึนงงกับวิธีเล่นพิเรนทร์ของหลี่ต้าซาน
โดยเฉพาะหูชิงหมิงกับจินต้าถัว ถึงกับเกร็งจนแทบไม่กล้าหายใจแรง
ต่อยคนแล้วยังไม่พอ
นี่แม่งยังเล่นเอาเป็นเอาตาย ใส่ร้ายทหารอาสาของป่าไม้กันอีก นี่กะจะสู้กันจนตายไปข้างเลยหรือไง!
หลี่ต้าซานหน้าตึงเขียว พลางขยิบตาให้จางเฟิง
ในศตวรรษที่ 21 เรื่องคนแก่แกล้งล้มเรียกค่าเสียหายเป็นเรื่องที่เห็นกันจนชิน
แต่ในยุคนี้ จะบอกว่าไม่มีเรื่องแบบนั้นเลยก็ไม่ใช่
เพียงแต่มีน้อยมาก
เพราะอย่างไรเสีย หากใส่ร้ายคนอื่น ผลที่ตามมาก็จะย้อนกลับมาตกกับตัวเอง
แต่ถึงอย่างนั้น ชาวนาจ้างกับชาวนาจนวัยชรากลุ่มหนึ่งนอนแผ่อยู่กับพื้น ทำท่าน่าสงสาร
ต่อให้ป่าไม้กล้าแค่ไหน ก็ไม่กล้าพูดว่าพวกเขาจงใจแกล้งล้มเรียกค่าเสียหาย
ชาวนาจนกับชาวนาจ้างสูงวัยเหล่านี้ไม่ใช่คนแก่ธรรมดา