ทันใดนั้น
หลี่ต้าซานดับไม้ขีดในมือ แล้วจุดไม้ขีดก้านใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง
“แม่ ช่วงนี้พ่อไม่ได้ไปประชุมที่คอมมูนหรือที่กองการผลิตใช่ไหม? ลองถามดูให้รู้จริงรู้ปลอมก็ได้ แม่อย่าเพิ่งเชื่อที่ผมพูดหรือที่ซิ่วหลานเล่า ฟังชาวบ้านข้างนอกเขาพูดกันดีกว่า”
“ถ้าผมพูดโกหกแม้แต่คำเดียว จะให้เจี่ยฟ่างจัดการผมยังไงก็ไม่มีปัญหา”
พอได้ยินเช่นนั้น เติ้งกุ้ยเซียงก็โล่งใจจนยิ้มออกมา แล้วขยิบตาให้ซ่งจินซาน
ซ่งจินซานยังคงทำหน้าขึงขัง แต่ก็ยกบุหรี่ในมือขึ้นมาคาบไว้แล้ว
หลี่ต้าซานรีบเอาไม้ขีดก้านที่สองซึ่งใกล้จะมอดเข้าไปจุดบุหรี่ให้ชายชรา
“ต้าซาน เมื่อก่อนฉันไม่เคยรู้เลยว่านายมีฝีมือเข้าป่าขึ้นเขาแบบนี้ ทั้งยิงหมูป่าตัวเขื่อง ทั้งฆ่าหมีคน แล้วยังได้เป็นหัวหน้าหมวดทหารบ้าน พาพวกทหารบ้านไปล่าหมีดำอีก ถ้านายมีความมุ่งมั่นจริง เมื่อก่อนทำไมถึงใช้ชีวิตเละเทะขนาดนั้นล่ะ?”
“พวกเราไม่ได้คิดจะทำอะไรนายหรอก แต่พอนึกถึงเรื่องเลว ๆ ที่นายเคยทำ ก็อดโมโหไม่ได้จริง ๆ”
“หัวหน้าหมู่บ้าน ไม่อย่างนั้นพวกเรากลับกันก่อนดีไหม ให้ครอบครัวพวกคุณปิดประตูคุยกันเอง?”
ความคิดของชาวบ้านทั้งหลายค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อครู่พอเห็นหลี่ต้าซาน พวกเขาแทบอยากจะฆ่าไอ้สารเลวนี่ให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น
แต่พอได้ฟังหลี่ต้าซานกับซ่งซิ่วหลานเล่าเรื่องเหล่านั้น แถมหลี่ต้าซานยังยืนยันหนักแน่นให้ทุกคนไปถามที่คอมมูนดู
เรื่องราวก็กลับชวนให้สงสัยขึ้นมาอีก
ต่อให้โกหกเก่งแค่ไหน ก็หนีความจริงไม่พ้น