“ต้าซาน อย่าคิดมากไปเลย เรื่องพวกนี้เป็นขั้นตอนการทำงานตามปกติ นายต้องเข้าใจว่าป่าไม้มีความสำคัญกับพวกเรามาก”
จางเฟิงพูดปลอบเสียยืดยาว ก่อนจะราดน้ำเย็นใส่หลี่ต้าซานอีกหลายขัน
ทรัพยากรป่าไม้กับแร่ธาตุล้วนเป็นทรัพยากรสำคัญที่เปลี่ยนเป็นเงินได้ทันที
ผลสุดท้ายของเรื่องนี้อาจเป็นการลงโทษทั้งสองฝ่ายพอ ๆ กัน
หรือไม่ก็อาจจบลงด้วยวิธีอื่น
แต่ไม่ว่าอย่างไร
สิ่งที่หลี่ต้าซานทำไปบางอย่างก็เกินเลยจริง ๆ
พูดกันตามกฎแล้ว หลี่ต้าซานเอาปืนจ่อหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยของป่าไม้ แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็ถือว่าผิดข้อห้ามแล้ว
ตงไห่เฉวียนจะวางอำนาจก็จริง แถมยังน่าต่อยให้สักหมัดจริง ๆ
แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง แถมยังเป็นเจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้ากอง การที่ชาวนาและกรรมกรเอาปืนจ่อเขา ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ขัดต่อหลักการ
หลี่ต้าซานยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “เลขาฯ จาง ไม่ต้องปลอบผมหรอก ผมไม่ใช่เด็กสามขวบนะ ที่เขาว่ากันว่าใส่กางเกงก่อนใส่รองเท้า เป็นหลานก่อนแล้วค่อยเป็นปู่ ตอนนี้ป่าไม้มีอำนาจจริง ๆ พวกเราเล่นงานความกำเริบเสิบสานของพวกเขาไปเต็ม ๆ โดนเบื้องบนตำหนิพอเป็นพิธี แล้วเขียนรายงานตรวจสอบสักสองสามฉบับ เรื่องแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก”
“ดีมาก”
เมื่อเห็นว่าหลี่ต้าซานรับมือกับคำตำหนิที่อาจเกิดขึ้นได้อย่างใจเย็น จางเฟิงก็ยิ่งพอใจเขามากขึ้น
จากนั้น
หลี่ต้าซานเดินไปข้างจางเฟิง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดว่า “เลขาฯ จาง พูดเรื่องของผมจบแล้ว เราน่าจะพูดถึงพวกชาวนาจนกับชาวนาจ้างสูงวัยในทีมกันบ้างไหม?”