“พี่ต้าซาน พ่อผมบอกว่าเจ้าหมีคนนั่นตัวใหญ่มหึมา ใหญ่กว่าไอ้หมีดำตั้งหลายเท่า ตัวโตขนาดนี้ต้องมีเนื้อเต็มตัวแน่ ๆ ถ้าเราฆ่ามันได้ เราสองคนจะกินเนื้อไปถึงเมื่อไหร่กันเนี่ย?”
พอเข้าป่าเขามา เกาต้าหนิวก็ไม่รู้สึกกังวลหรือกลัวสักนิด
เขาคิดง่าย ๆ ว่าอย่าว่าแต่หมีคนเลย
ต่อให้เป็นเสือตัวใหญ่ พี่ต้าซานก็ยิงนัดเดียวล้มได้
เขาตื่นเต้นจนโบกไม้โบกมือไปมา
ถ้าได้กินเนื้อทุกวัน คงกินกันไปจนถึงวันปีใหม่เลยมั้ง
“ไอ้ซื่อบื้อ ของแบบนี้ไม่ได้เอาไว้กิน แต่เอาไว้ให้คนดูต่างหาก”
หลี่ต้าซานต้องทำสองอย่างพร้อมกัน
เขาตบไหล่น้องชายซื่อ ๆ พลางหยอกล้อ เหยื่อบางชนิดล่าไปขายได้เงิน แถมยังมีเนื้อให้กิน
แต่เหยื่ออีกประเภทหนึ่ง เอาไว้ให้คนชม แถมยังช่วยสร้างผลงานได้ด้วย
ขณะเดียวกัน หลี่ต้าซานก็เปิดใช้งานระบบ ถามหาตำแหน่งที่แน่ชัดของหมีคน
แต่ใครจะคิด
คำตอบจากระบบทำให้หลี่ต้าซานตกใจไม่น้อย
หมีคนอยู่ไกลสุดขอบฟ้า แต่ก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม
มันอยู่ข้างหน้าเขาทั้งสองคน
ระยะทางเป็นเส้นตรงห่างจากพวกเขาไม่เกิน 2 ลี้
“ทำไมล่ะ?”
เกาต้าหนิวเอียงคอมองหลี่ต้าซานด้วยแววตาใสซื่อ
เขาไม่เข้าใจว่าถ้าเหยื่อเอาเนื้อไปกินไม่ได้ เอาหนังไปขายก็ไม่ได้ แล้วจะดูมันไปทำไม
“ต้าหนิว หมีคนอยู่ข้างหน้าเรา นายตะโกนเสียงดังลั่นแบบนี้ก็เหมือนส่งข่าวบอกมัน รีบหุบปากซะ เดี๋ยวฆ่ามันได้แล้ว นายอยากพูดอะไรก็พูด”
หลี่ต้าซานไม่ต่างจากเกาต้าหนิวตรงที่ไม่ได้เห็นหมีคนเป็นภัยคุกคาม แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นเจ้าแห่งป่าเขา