“ต้าซาน เงื่อนไขนี้ไม่ได้หรอก เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเถอะ”
“เลขาฯ ครับ ถ้าเงื่อนไขแค่นี้คุณยังไม่รับปาก ต่อให้ผมพูดอย่างอื่น คุณก็คงไม่ตกลงอยู่ดี การขึ้นเขาไปล่าหมีคนมันเสี่ยงถึงชีวิตนะครับ ถ้าคุณคิดว่าน้ำใจของเลขาฯ จางไม่คุ้มกับเสบียงส่วนกลางหนึ่งพันชั่ง งั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ไว้เจอกันครับ”
พูดจบ หลี่ต้าซานก็หมุนตัวเดินจากไป
มองแผ่นหลังของหลี่ต้าซานแล้ว หูชิงหมิงแทบอยากเตะให้ตาย
ไอ้เด็กเวรนี่รู้จักวางท่าเสียจริง
เลขาฯ กองใหญ่ผู้สง่าผ่าเผยอุตส่าห์ลดตัวมาขอร้อง หลี่ต้าซานกลับทำเป็นเล่นตัวขึ้นมา
“ต้าซาน รอก่อนสิ เรามาคุยกันก่อน เอาครึ่งหนึ่งได้ไหม?”
“ได้ ๆ งั้นเอาทั้งหมดก็ได้ แต่อย่าเพิ่งไปล่ะ!”
ไม่นาน หูชิงหมิงก็วิ่งไปขวางหลี่ต้าซานไว้
เขาลากหลี่ต้าซานไปใต้ต้นไม้ ทำหน้าเศร้าราวกับคนแก่หมดอาลัยตายอยาก ก่อนยอมรับเงื่อนไข
“ถ้าพูดตั้งแต่แรกก็จบแล้ว เรื่องนี้ยกให้ผมจัดการเอง พรุ่งนี้ผมจะขึ้นเขาไปหาหมีคนตัวนั้น ถึงตอนนั้นผมจะพาหนิวไปด้วย พอทำภารกิจเสร็จ ผมให้หนิวไปหาคุณที่เชิงเขา แล้วคุณส่งคนขึ้นไปช่วยขนหมีตัวนั้นลงมา ได้ไหม?”
หลี่ต้าซานพูดพลางยิ้ม
“ได้ ๆ ต้าซาน ฝากทุกอย่างไว้กับนายแล้วนะ อย่าทำพลาดล่ะ”
หูชิงหมิงถอนหายใจอย่างโล่งอก
ในที่สุดก็กล่อมพ่อเจ้าประคุณคนนี้สำเร็จเสียที
“แม่ ผมกลับมาแล้ว”
หลังส่งหูชิงหมิงที่หัวเต็มไปด้วยแผนการกลับไป หลี่ต้าซานก็หาวหวอดแล้วเดินกลับบ้านเก่า
พอได้ยินเสียง หลายคนที่เป็นภรรยาของเขาก็พากันกรูออกมา