“อ้อ ได้เลย ฉันไปเดี๋ยวนี้!”
เกาต้าหนิวหันหลัง แล้ววิ่งลงเขาสุดแรงเกิด
หลี่ต้าซานล้วงกระสุนสำรองจากกระเป๋า ค่อย ๆ บรรจุลงในรังเพลิงทีละนัด
ทุกครั้งที่ล่าสัตว์เสร็จ หลี่ต้าซานจะเติมกระสุนให้เต็มแม็กกาซีนเสมอ
“อาวว…”
เกาต้าหนิวเพิ่งออกไปได้ไม่ทันไร เสียงหมาป่าหอนก็ดังขึ้นข้างหูหลี่ต้าซาน
เขาหันขวับไปมอง
ด้านหลังมีหมาป่าเพิ่มขึ้นมาสิบกว่าตัวตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ตัวหนึ่งมีดวงตาแดงก่ำ จ้องหลี่ต้าซานอย่างดุร้าย ส่วนตัวอื่น ๆ ก็แยกเขี้ยวใส่เขาเช่นกัน
เสียงครางต่ำ ๆ ดังรับกันไปมา
“ให้ตายสิ คิดจะฉวยโอกาสตอนคนอื่นเผลอเหรอ พวกแกมาผิดที่แล้ว”
หลี่ต้าซานไม่แน่ใจว่าหมาป่าพวกนี้มาแก้แค้นให้พวกเดียวกัน หรือเห็นว่าหมีคนตายแล้วเลยคิดจะฉวยโอกาสปล้นซ้ำ
ไม่ว่าจะยังไง เขารีบถอยไปพิงต้นไม้เพื่อป้องกันด้านหลังไว้ก่อน
ยกปืนเล็งหมาป่าตัวใหญ่ที่สุดแล้วเหนี่ยวไก
“ปัง!”
หมาป่าตัวหนึ่งตรงหน้าถูกยิงล้มลง ตัวที่เหลือแตกฮือทันที
พวกมันค่อย ๆ เข้ามาล้อมหลี่ต้าซานจากหลายทิศทาง
หลี่ต้าซานง้างลูกเลื่อนอีกครั้ง แล้วเสียงปืนก็ดังขึ้นสองนัด
หมาป่าสองตัวที่เตรียมกระโจนเข้าใส่ถูกกระสุนยิงใส่ ร่างกระแทกพื้นกลิ้งไปคนละตลบ
ในปืนเหลือกระสุนอีกสองนัด
หลี่ต้าซานดึงลูกเลื่อนคัดปลอกกระสุนออก เล็งหมาป่าตัวหนึ่งแล้วยิงอีกครั้ง
การยิงต่อเนื่องสังหารหมาป่าไปสี่ตัว จ่าฝูงส่งเสียงคำรามต่ำ
หมาป่าที่เหลือรีบไปรวมตัวกันข้างจ่าฝูง
จ่าฝูงจ้องหลี่ต้าซานอย่างดุดัน
ชั่วพริบตาต่อมา มันก็นำหมาป่าที่เหลือมุดเข้าป่า หายลับไปในทันที