“ทำไมล่ะ?”
หนิวหย่งจิ่วสงสัยขึ้นมาจริง ๆ
หลี่ต้าซานบุ้ยปากไปทางที่ทำการกองพล ยิ้มอย่างมีเลศนัย “ปกติแล้วหมีดำไม่บุกเข้ามาก่อเรื่องในหมู่บ้านหรอก ต่อให้พวกเราจะกำจัดมัน ก็น่าจะหารือกับหัวหน้าหมวดทหารบ้านสักสองสามคน วางแผนกันก่อนว่าจะล้อมจากหลายทาง หรือแบ่งกันดูแลคนละพื้นที่ ไม่ใช่เหรอ?”
“เพิ่งเกิดเรื่องได้ไม่นาน กองพลก็เรียกทหารบ้านมารวมตัวกันหมด แล้วเร่งให้เข้าป่าทันที เรื่องนี้ใครเป็นคนสั่ง หมีดำก็พุ่งเป้าไปที่คนนั้นแหละ”
หนิวหย่งจิ่วกลอกตาแล้วถามเสียงเบา “นายหมายถึงจินต้าถัวเหรอ?”
หลี่ต้าซานยิ้ม “ฉันไม่ได้พูดนะ ฉันแค่บอกว่าใครรีบร้อนสั่งให้ทหารบ้านฆ่าเจ้าตัวนี้ คนนั้นก็มีพิรุธ”
“หมีดำเป็นสัตว์ที่เจ้าคิดเจ้าแค้นที่สุดแล้ว ถ้าจะมีตัวไหนเทียบได้ ก็คงเป็นหมาแดง”
“พูดถูก ในป่ามีสัตว์ร้ายตั้งเยอะแยะ ถ้าจะมีพวกที่สู้กันจนตายไปข้าง ก็มีแค่สองตัวนี้แหละ”
หนิวหย่งจิ่วพยักหน้า
ช่วงนี้หนิวหย่งกุ้ยมองการเปลี่ยนแปลงของหลี่ต้าซานแล้วงุนงงไปหมด หนิวหย่งจิ่วเองก็คิดไม่ตกเหมือนกัน
ซิ่วซิ่วใส่ใจไอ้หมอนี่มากขึ้นเรื่อย ๆ
ในฐานะอา เขาก็ย่อมทำหน้าบึ้งใส่หลี่ต้าซานต่อไปไม่ได้แล้ว
ตั้งแต่ภรรยาถูกสัตว์ร้ายในป่าฆ่าตายเมื่อหลายปีก่อน หนิวหย่งจิ่วก็ครองตัวเป็นโสดมาตลอด
ไม่มีลูกสักคน ภรรยาก็ตายไปแล้ว ชายโสดอย่างเขาจึงมองหนิวซิ่วซิ่วเป็นลูกสาวแท้ ๆ
ตอนนี้หลี่ต้าซานตั้งตัวได้แล้ว
ซื้อทั้งจักรยานและจักรเย็บผ้าให้ครอบครัว