“เหลียงซานหู่ นายไม่ได้เป็นไข้จนสมองเพี้ยนไปแล้วใช่ไหม? จะให้หลี่ต้าซานเป็นหัวหน้าหมวดทหารบ้านเนี่ยนะ?”
พอหลี่ต้าซานโยนคำถามเรื่องการแบ่งผลประโยชน์ขึ้นมา เหล่าหลิวก็ไม่มีอารมณ์จะสนใจ เขาแค่รู้สึกว่าทุกอย่างมันชวนพิกลไปหมด
อยู่ที่เดียวกัน ใครเป็นคนยังไง เหล่าหลิวรู้แก่ใจ
ตั้งแต่เหลียงซานหู่ได้เป็นหัวหน้ากองผลิต เขาก็ควบตำแหน่งหัวหน้าหมวดทหารบ้านมาโดยตลอด
แถมความแค้นระหว่างตระกูลเหลียงกับตระกูลหลี่ ยังย้อนกลับไปได้ถึงสิบกว่าหรือยี่สิบปีก่อน
ตอนนั้นมีการเลือกผู้ใหญ่บ้าน เหลียงซานหู่เล่นงานครอบครัวของหลี่ต้าซานไว้ไม่น้อย
หลี่ไป่ซุ่นตายไปแล้ว
แต่ความแค้นของสองตระกูลยังไม่จบ
ไม่นานมานี้ หลี่ต้าซานเข้าป่าล่าหมาป่า พอออกจากป่ามาก็เกือบฆ่าเหลียงซานหู่ตาย
เรื่องราวแต่ละอย่างล้วนเห็นกันอยู่ชัด ๆ เหลียงซานหู่แต่งตั้งหลี่ต้าซานเป็นหัวหน้าหมวดทหารบ้าน ถ้าไม่ใช่ดื่มเหล้าปลอมจนเมาหนัก ก็ต้องสมองร้อนจนเพี้ยนไปแล้ว
เหลียงซานหู่ทำท่าวางมาด “ผู้กองหลิว นายจะเอาแต่ใช้สายตาแบบเดิมมองคนไม่ได้หรอก ตระกูลเหลียงของเรากับตระกูลหลี่มีเรื่องบาดหมางกันอยู่จริง แต่เขาว่ายังไงนะ...”
พูดถึงตรงนี้ เหลียงซานหู่ก็ติดอ่างขึ้นมาอีกครั้ง
เขาตั้งใจจะพูดว่าแค้นควรคลี่คลาย ไม่ควรผูกปมเพิ่ม แต่ในหัวก็ไม่มีความรู้อยู่สักเท่าไร
“เอาละ ๆ ฉันไม่มีเวลามาฟังนายพล่าม เรื่องของสองตระกูลจะจัดการยังไงก็เรื่องของพวกนาย ในเมื่อหลี่ต้าซานเป็นหัวหน้าหมวดทหารบ้าน ก็พาคนไปกับฉัน”
เวลามีจำกัด ภารกิจก็เร่งด่วน เขตที่เหล่าหลิวต้องดูแลคือกองพล ไม่ใช่หมู่บ้านเขาซาน