“อยากสิ”
จางโหย่วฝูฝืนใจตอบ
“ในเมื่ออยากกินเนื้อ ก็ลุกขึ้นมาทำตัวให้มันสมกับเป็นลูกผู้ชายหน่อย อย่าทำหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากกันอยู่ได้”
“ฉันที่เป็นหัวหน้าพวกแกยังไม่กลัว แล้วพวกแกจะกลัวบ้าอะไร? ที่บ้านฉันมีน้องสาวสี่คน ลูกสาวสองคน แล้วก็แม่แก่ ๆ ที่ต้องเลี้ยงดู ภาระใครหนักกว่าฉันบ้าง? จะร่ำรวยก็ต้องเสี่ยงในอันตราย ถ้าอยากอิ่มท้องก็ต้องยอมเอาชีวิตเข้าแลก!”
หลี่ต้าซานบอกพวกกองกำลังอาสาว่า เขาไม่บังคับใครทั้งนั้น
ถ้าอยากกลับตอนนี้ ก็กลับไปได้เลย
แต่พอจัดการไอ้หมีดำแล้วกลับบ้านไปกินเนื้อ คนที่เหลือก็ได้แต่มองตาปริบ ๆ
อย่าหวังว่าหลี่ต้าซานจะแบ่งเนื้อให้เท่า ๆ กัน
ไอ้หมีดำตัวหนึ่ง อย่างน้อยก็มีเนื้อสองสามร้อยชั่ง
กองกำลังอาสาที่อยู่ตรงนี้มีมากกว่ายี่สิบคน ถ้าตามหลี่ต้าซานไปจนสุดทาง อย่างน้อยแต่ละคนก็จะได้เนื้อคนละห้าชั่ง
แต่ถ้าไม่ไป
ต่อให้หลี่ต้าซานเอาเนื้อไปให้หมากิน พวกเขาก็ไม่มีทางได้สักชิ้น
จางโหย่วฝูถามอย่างลังเลว่า “ต้าซาน นายรู้เหรอว่าไอ้หมีดำอยู่ที่ไหน? ของที่พวกเราถือกันอยู่นี่ ต่อให้เจอมันจริง ๆ ก็ใช่ว่าจะฆ่ามันได้เสียหน่อย?”
“เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องที่นายต้องห่วง”
หลี่ต้าซานพูดเสียงเข้ม “ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย จะไสหัวกลับไปตอนนี้ หรือจะตามฉันเข้าป่า?”
“ถ้าตามฉันเข้าป่า ก็แปลว่าพวกแกจะต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อมื้ออาหารนี้ ใครกล้าบ่นงึมงำในป่าจนทำให้ขวัญกำลังใจตก หรือเข้าไปแล้วคิดจะถอยหนี ก็ไม่ต้องมาเป็นกองกำลังอาสากับฉันอีก”