ภูเขาด้านหลังหมู่บ้านตระกูลซ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาซวงหลง แต่ก่อนขึ้นชื่อเรื่องโสมที่มีอยู่มากมาย
ต่อมามีโจรภูเขาอาละวาด
ชาวบ้านแถบนี้ทุกครั้งที่ขึ้นเขา ต้องจ่ายเงินให้พวกโจรเป็นค่าคุ้มครอง
นานวันเข้า
ส่วนลึกของภูเขาจึงได้ชื่อที่สื่อความหมายตรงตัวอย่างยิ่งว่า สันโจร
เมื่อเทียบกับแนวเขาฝั่งหมู่บ้านเขาซาน ภูเขาใหญ่แถบหมู่บ้านตระกูลซ่งสูงชันกว่า อีกทั้งยังป้องกันได้ง่ายและโจมตียากกว่า
เพราะเหตุนี้เอง จึงมีแก๊งโจรเกิดขึ้นมากมาย
เดินมาได้สามสี่ลี้ ซ่งเจี่ยฟ่างก็ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เขาหยุดเดิน แววตาฉายความหวาดกลัวอยู่บ้าง
「ไอ้แซ่หลี่ นายพาฉันมาที่นี่ทำไมกันแน่? จะขุดโสม หรือคิดจะเล่นงานฉัน?」
「หืม?」
หลี่ต้าซานหันกลับมา สีหน้างุนงง 「น้องเมีย พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? ฉันเป็นพี่เขยนาย จะทำร้ายใครก็ไม่มีทางทำร้ายนายหรอก」
「เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว! นายแกล้งคนอื่นมาน้อยหรือไง?」
ซ่งเจี่ยฟ่างเหมือนซ่งจินซานพ่อของเขา ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
แต่สถานที่แห่งนี้ชวนขนลุกจริง ๆ
ภูเขาสูง ป่าทึบ สภาพแวดล้อมซับซ้อน
คนตายอยู่ที่นี่ไม่ถึงวัน ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงศพก็ถูกหมาป่าคาบไปแล้ว
ตายอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่เศษผ้าสักชิ้นก็หาไม่เจอ
ต่อให้หลี่ต้าซานได้เป็นหัวหน้าหมวดทหารบ้าน และมีฝีมือล่าสัตว์เก่งแค่ไหน การล่าสัตว์กับการขุดโสมก็เป็นคนละเรื่องกัน
คนขุดโสมก็มีชาวไร่โสม ส่วนการล่าสัตว์ก็มีพราน