ชายที่เป็นหัวหน้าสะพายปืนล่าสัตว์ไว้บนหลัง สีหน้ามืดครึ้มอ่านยาก
ชายอีกสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างก็มีสีหน้ายิ้มแต่ไม่ยิ้ม
“แม่งเอ๊ย ทำไมถึงมาเจอพวกมันที่นี่ได้!”
เมื่อสบตากัน ซ่งเจี่ยฟ่างก็สบถในใจว่าออกจากบ้านมาไม่ดูฤกษ์ดูยาม
ก่อนหน้านี้เพิ่งถูกหลี่ต้าซานทำเอาพูดไม่ออก ตอนนี้ยังมาเจอพวกเวรนี่อีก
หลี่ต้าซานถามเสียงเบา “เจี่ยฟ่าง นายไปมีเรื่องกับคนพวกนี้เหรอ?”
“ไอ้พวกสารเลวจากหมู่บ้านตระกูลซุน หลี่ต้าซาน อย่ามายุ่งกับฉัน รีบกลับไปบอกพ่อฉันว่าฉันถูกซุนโหย่วฝูจากหมู่บ้านตระกูลซุนจับตัวไว้ ให้เขารีบไปช่วยฉันที่หมู่บ้านตระกูลซุน”
หมู่บ้านตระกูลซุนงั้นเหรอ?
หลี่ต้าซานขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขายังไม่ทันได้คิดให้กระจ่าง ซ่งเจี่ยฟ่างก็ทำสิ่งที่คาดไม่ถึงด้วยการก้าวมาขวางหลี่ต้าซานไว้ แล้วเก็บกิ่งไม้ที่อีกฝ่ายโยนทิ้งไว้บนพื้นขึ้นมา
“ซุนโหย่วฝู แค้นใครก็ไปลงกับคนนั้น คนที่ซ้อมแกคราวก่อนคือฉัน ถ้าแน่จริงก็มาเล่นงานฉันสิ เป็นลูกผู้ชายก็อย่ารังแกคนไม่เกี่ยว หลี่ต้าซาน ฉันบอกให้ไสหัวไป ไม่ได้ยินหรือไง!”
พอพูดถึงตรงนี้ ซ่งเจี่ยฟ่างก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน หันไปด่าหลี่ต้าซานอย่างสาดเสียเทเสีย
ต่อให้หลี่ต้าซานพูดจนฟ้าถล่ม
ก็อย่าหวังว่าจะได้แต่งงานกับพี่สาวเขาอีกครั้ง
“ฮ่า ๆ ๆ บังเอิญจริง ๆ ที่แท้แกก็คือหลี่ต้าซาน คนที่แต่งกับลูกสาวคนโตตระกูลซ่ง หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคนดีนี่ โดนน้องเมียด่าซะขนาดนี้ ยังไม่โกรธอีกเหรอ?”