เดิมทีเขาตั้งใจจะค่อย ๆ ปูทาง ดึงใจคนในหมู่บ้านให้มาอยู่ฝ่ายตัวเองทั้งหมด รอจนถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วค่อยกำจัดเหลียงซานหู่ให้สิ้นซากในคราวเดียว
โอกาสมาถึงแบบนี้เอง
“หา? นายได้เป็นหัวหน้าทีมผลิตรักษาการแล้วเหรอ?”
พอกลับถึงบ้าน หวังชุ่ยฮวากับลูกสะใภ้อีกหลายคนก็มองหน้ากันไปมา
ตอนแรกคิดว่าหลี่ต้าซานมีเรื่องขัดแย้งรุนแรงกับหน่วยป่าไม้ขนาดนี้ ต่อให้จางเฟิงไม่ลงโทษหลี่ต้าซาน ก็คงไม่เลื่อนตำแหน่งให้เขาแน่
“แม่ เรื่องนี้สำหรับคอมมูนไม่ใช่เรื่องยุ่งยาก แต่เป็นการทวงศักดิ์ศรีคืนต่างหาก ไอ้เหลียงซานหู่นั่นคงออกจากคอมมูนได้ยากแล้ว ถ้าเลขาฯ จางไม่แต่งตั้งผมเป็นหัวหน้าทีมผลิต แล้วใครจะมาค้ำสถานการณ์ตอนนี้ไหว?”
หลี่ต้าซานกินกับข้าวไป พลางคุยโวว่าตอนนี้ตัวเองไม่ใช่แค่คนโปรดของจางเฟิง แต่ยังเป็นหน้าเป็นตาของคอมมูนอีกด้วย
คนชนบทมีเรื่องกันก็ถือหลักช่วยพวกพ้อง ไม่สนว่าใครถูกใครผิด
คอมมูนก็เป็นแบบเดียวกัน
ซุนเหมียวเหมียว จ้าวผิงถิง และซ่งซิ่วหลานเห็นหลี่ต้าซานทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงค่อยวางใจลงได้
พวกผู้หญิงไม่ได้หวังให้หลี่ต้าซานร่ำรวยหรือมีฐานะสูงส่ง และก็ไม่ได้สนใจว่าเขาจะได้เป็นหัวหน้าทีมผลิตหรือไม่
ขอแค่หลี่ต้าซานอย่าเป็นอะไรไปก็พอ
ครอบครัวอยู่ด้วยกันอย่างปลอดภัย แค่นี้ก็ดีกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว
“ต้าซาน ตื่นแล้วเหรอ?”
“ยังจะเรียกต้าซานอีกเหรอ? ตอนนี้ต้องเรียกหัวหน้าหลี่แล้ว”
“แบบนั้นก็ไม่ถูกนะ ต้าซานยังเป็นหัวหน้าหมวดทหารอาสาด้วย จะเรียกหัวหน้าทีมหรือหัวหน้าหมวดดีล่ะ?”