“อย่าฆ่าฉัน! เนื้อฉันไม่อร่อยนะ! ช่วยด้วย!”
จางโหย่วฝูไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงกับผลักทหารบ้านหลายคนที่ขวางทางอยู่ข้างหน้าออก แล้ววิ่งสุดฝีเท้าราวกับติดเครื่องยนต์ไว้ที่ขา
เขาวิ่งแซงทหารบ้านคนแรกที่หนีไปได้เสียอีก
ทหารบ้านที่เหลือไม่ใช่ไม่อยากหนี
แต่ขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว วิ่งไม่ออกเลยสักนิด
หมีดำยืนสองขา ดวงตาแดงก่ำ
มีเลือดติดอยู่ตรงมุมปาก ดูท่าจะเพิ่งกินอิ่มมา
ทุกคนได้แต่ภาวนาว่าหมีดำตัวนี้จะกินไปมากพอจนท้องตึง
ถ้าเป็นอย่างนั้น
มันก็คงไม่อาละวาดฆ่าคน
จุดที่ทุกคนอยู่ห่างจากหมีดำราวห้าสิบกว่าเมตร
ระยะเท่านี้
ถ้าหมีดำพุ่งเข้ามา แค่ไม่กี่วินาทีก็ถึงแล้ว
กลัวอะไรได้อย่างนั้นจริง ๆ
“โฮก...”
หมีดำแหงนหน้าคำราม เสียงดังจนแก้วหูแทบสั่น
อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างวางอยู่บนพื้น ดวงตาแดงฉานจ้องทุกคนเขม็ง
หลี่ต้าซานยืนนิ่งราวกับตกใจจนสติหลุด ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ
ทหารบ้านหลายคนหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
แม้แต่หลี่ต้าซาน คนที่เก่งที่สุด ยังถูกหมีดำตัวนี้ขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ
วันนี้พวกเราคงไม่รอดกันแล้ว
หลี่ต้าซานจ้องหมีดำที่กำลังมองเขาด้วยแววตาดุร้าย
บนอกของหมีดำมีแผลชัดเจน ไม่ใช่ฝีมือชาวบ้าน แต่เป็นแผลเก่า
ห่างกันหลายสิบเมตร หลี่ต้าซานกับหมีดำต่างจ้องตากัน
หมีดำลองคำรามใส่หลี่ต้าซานอีกครั้ง อ้าปากกว้างเผยเขี้ยวหวังใช้วิธีนี้ขู่มนุษย์สองขาที่ยืนอยู่ตรงหน้าให้ฉี่ราดกันไปหมด