“หัวหน้าเฉิน คุณไม่ถามอะไรให้รู้เรื่องรู้ราวก็จะจับผมเลยเหรอ? น้องสาวบุญธรรมของผมถูกคนรังแกจนแทบโดนตีตาย เรื่องนี้จะว่ายังไง?”
หลี่ต้าซานเอ่ยถามเฉินชุนเซิงอย่างมีเหตุมีผล
เฉาตงซานมีสิทธิ์อะไรไปรังแกชาวนาระดับกลาง?
แถมยังลงมือหนักหมายเอาชีวิต ตีผู้หญิงจนแทบตาย
นี่เรียกว่าตีหรือ?
นี่มันรังแกกันชัด ๆ
นิสัยอันธพาลแบบสังคมเก่าชัด ๆ!
นโยบายจากเบื้องบนกำหนดให้สามัคคีกับชาวนาระดับกลางและระดับสูง
ไม่ใช่กำจัดชาวนาระดับกลางและระดับสูง
“เหล่าเฉิน อย่าไปฟังมันพูดมั่วซั่ว ไอ้ลูกหมาหลี่ต้าซานใส่ร้ายฉันหน้าด้าน ๆ ฉันแค่ผลักโจวซ่วงไปทีเดียว ลองดูสิว่าหลี่ต้าซานมันซ้อมฉันจนเป็นสภาพไหน!”
ด้วยความช่วยเหลือจากชาวบ้านสองสามคน เฉาตงซานที่หัวแตกเลือดอาบก็พยายามลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก
ถ้าไม่ใช่เพราะหมดแรงจนแทบขยับไม่ไหว
เฉาตงซานคงอยากคว้าก้อนหินมาทุบหัวหลี่ต้าซานให้แตก
ไอ้เวรนี่รังแกกันเกินไปแล้ว
โดยเฉพาะปากของมัน พูดเก่งยิ่งกว่าแม่สื่อในหมู่บ้านอย่างติงจวี๋ฮวาเสียอีก
เฉินชุนเซิงมองเฉาตงซานที่ยังไม่ยอมจบเรื่อง แล้วหันไปมองหลี่ต้าซาน “หลี่ต้าซาน กลับไปที่ทำการกองผลิตกับฉันก่อน เพื่อรับการสอบสวน”
เฉินชุนเซิงอ้ำอึ้งอยู่ตั้งนาน สิ่งเดียวที่ทำได้ก็มีแค่ค่อย ๆ เกลี้ยกล่อมกันเป็นการส่วนตัว
ด้านหนึ่ง
เฉินชุนเซิงรู้ดีว่าครอบครัวโจวเป็นยังไง
อีกด้านหนึ่ง
เฉินชุนเซิงก็รู้ไส้รู้พุงเฉาตงซานดีเหมือนกัน
พูดตามตรง
เรื่องที่เฉาตงซานทำครั้งนี้ไม่เข้าท่าเอาเสียเลย