สหกรณ์จำหน่ายสินค้าอำเภอหนิงเป็นอาคารที่โดดเด่นที่สุดในอำเภอ
เป็นบ้านอิฐเขียวหลังคากระเบื้องหลังใหญ่สามห้อง ป้ายหน้าร้านยังดูใหม่เอี่ยม
หลี่ต้าซานผลักประตูเข้าไป กลิ่นน้ำมันเครื่อง ยาง และไม้ผสมปนเปกันโชยเข้ามาปะทะหน้า
สหกรณ์จำหน่ายสินค้าในยุคนี้ขายแทบทุกอย่าง
ส่วนพนักงานที่ทำงานอยู่ข้างในก็มีงานมั่นคงยิ่งกว่างานมั่นคงเสียอีก
หน้าชั้นวางสินค้าชิดผนังฝั่งตะวันตก มีคนสิบกว่าคนยืนล้อมกันแน่นขนัด
หลี่ต้าซานแทรกเข้าไปในฝูงชน แล้วก็เห็นจักรยานสองคันจอดเรียงกันอยู่ด้านใน
คันหนึ่งยี่ห้อหย่งจิ่ว อีกคันยี่ห้อเฟิ่งหวง
ทั้งคู่เป็นจักรยานคานสูงสำหรับผู้ชายที่ใหม่เอี่ยม
ล้อใหญ่ขนาด 28 นิ้ว จึงได้ชื่อว่าจักรยานคานสูงยี่สิบแปด
ซี่ลวดแต่ละซี่เรียงเป็นระเบียบชัดเจน
ชาติที่แล้วหลี่ต้าซานเคยเอาเจ้านี่ไปใช้ย่างเนื้อแกะเสียจนคุ้นมือ
มันคือสุดยอดจักรยานที่โรงงานจักรยานเซี่ยงไฮ้ผลิตขึ้นในปี 1955
ต่างจากรถลากแบบฝรั่งในสังคมเก่า เพราะออกแบบมาเพื่อถนนลูกรังเละ ๆ และทางลาดชันในประเทศโดยเฉพาะ
ทนสุด ๆ แข็งแรงสุด ๆ
บรรทุกของหนักสัก 200-250 กิโลกรัม ก็ยังวิ่งฉิวได้เหมือนเดิม
ยิ่งมอง หลี่ต้าซานก็ยิ่งพอใจ
ยี่ห้อหย่งจิ่วดูสุขุมภูมิฐาน ส่วนยี่ห้อเฟิ่งหวงดูฉูดฉาดมีชีวิตชีวา
คิดอยู่พักใหญ่ หลี่ต้าซานก็ตัดสินใจซื้อหย่งจิ่ว ซึ่งเหมาะกับการปั่นขึ้นเขามากกว่า
“นี่ นายคนนั้น ถอยไปไกล ๆ หน่อย อย่าพ่นน้ำลายใส่ของสิ”
ขณะที่หลี่ต้าซานกำลังจะซื้อ เสียงตวาดแหลม ๆ ก็ดังขึ้นข้างหู
พนักงานขายหญิงจ้องหลี่ต้าซานที่กำลังพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าไม่พอใจ
หล่อนเป็นหญิงวัยสี่สิบกว่า ท่าทางกร่างราวกับใครติดหนี้อยู่แปดล้าน