ลูกสาวคนโตเป็นคนดื้อรั้นเอาเรื่อง
ตอนอยู่บ้านในฐานะสาวโสด ใครพูดอะไรเธอสักคำ โจวซ่วงก็เถียงกลับได้สิบคำ
แต่วันนี้กลับไม่เหมือนกัน
โจวซ่วงทำตามที่หลี่ต้าซานพูดทุกอย่าง
ทั้งคู่ประสานงานกันได้เข้าขายิ่งกว่าคู่แสดงเอ้อร์เหรินจ้วนบนเวทีเสียอีก
ลูกสาวคนโตของตัวเอง
เมื่อก่อนนิสัยไม่ได้เป็นแบบนี้
“เฮ้อ”
ไฉ่เฟิ่งหลานถอนหายใจ
โจวฟางพึมพำอย่างระมัดระวังว่า “แม่ ตอนหลี่ต้าซานกลับไป เขาหยิบมันฝรั่งจากบ้านเราไปหัวหนึ่ง หนูถามว่าเอาไปทำอะไร เขาบอกว่ามีประโยชน์ของมันเอง นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังมีแก่ใจเอามันฝรั่งไปอีกทำไมกันนะ”
เมื่อนึกถึงเรื่องแปลกประหลาดสารพัดที่เกิดขึ้นวันนี้ โจวฟางก็รู้สึกตาลายไปหมด
“พอเถอะ พี่สาวแกไม่ใช่คนโง่ ในเมื่อเธอเลือกหลี่ต้าซานแล้ว แถมเขายังปกป้องเธอได้ แค่นี้ก็ดีกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว”
ไฉ่เฟิ่งหลานหลับตาลง แต่ก็ยังนอนไม่หลับ
ภาพลูกสาวที่คอยปกป้องหลี่ต้าซานผุดขึ้นมาตรงหน้าไม่หยุด
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ผู้อำนวยการเฉินพยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย ก็เห็นโจวซ่วงหลับสนิท
ผ้าห่มยับยู่ยี่ ผ้าปูที่นอนเลื่อนลงไปกองกับพื้น
หลี่ต้าซานฟุบหลับกรนอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
“ดูท่าอาการของสหายโจวซ่วงเมื่อคืนจะแย่ลงอีกแล้ว โทรไปเร่งโรงพยาบาลอำเภอให้รีบส่งยาหลายชนิดที่ต้องใช้มาเร็ว ๆ”
“อีกอย่าง ห้ามเอาเรื่องไปพูดเพ้อเจ้อกับสหายคนอื่น เสียงครางนั่นเป็นเพราะอาการกำเริบ ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด”
“ยังสาวยังแส้ แถมยังไม่แต่งงาน ทำไมถึงคิดแต่เรื่องไร้สาระแบบนั้น?”