เอกสารคำแถลงปิดคดีหนึ่งฉบับกับเอกสารชดใช้ค่าเสียหายอีกหนึ่งฉบับ ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของเกาเหว่ย
เกาเหว่ยกับเฉินชุนเซิง คนหนึ่งลงชื่อ อีกคนประทับลายนิ้วมือ
ชาวบ้านสองคนช่วยประคองเฉาตงซานที่เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว พวกเขาจับมือของเขากดลงบนแท่นหมึก แล้วประทับนิ้วที่เปื้อนหมึกลงบนตำแหน่งซึ่งเขียนชื่อเฉาตงซานไว้อย่างแรง
หลี่ต้าซานหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมา เขียนชื่อของตัวเองกับโจวซ่วงลงไปอย่างรวดเร็ว
เกาเหว่ยเก็บกระดาษทั้งสองแผ่นไปทันที
“หัวหน้าทีมเฉิน รีบพาคนกลับไปเถอะ ส่วนเฉาตงซาน พรุ่งนี้เช้าเอาเงิน 700 หยวนไปส่งที่สถานีอนามัยด้วย”
“สหายหลี่ต้าซาน คุณก็รีบพาสหายโจวซ่วงไปจัดการเรื่องนอนโรงพยาบาลที่สถานีอนามัยเถอะ ผู้อำนวยการเฉินกลับไปแล้ว ไปหาเขาได้เลย”
เกาเหว่ยโบกมือให้ทุกคนแยกย้ายกันได้
“น้องสาว อดทนอีกหน่อยนะ ไปถึงสถานีอนามัยแล้วอาจจะยังช่วยได้”
เล่นละครก็ต้องเล่นให้สุด หลี่ต้าซานบีบน้ำตาออกมาอีกสองสามหยด
เขาอุ้มโจวซ่วงออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังสถานีอนามัย
ในที่สุดสถานการณ์วุ่นวายก็สงบลง เกาเหว่ยนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า ก่อนหยิบบุหรี่ออกมาจุด
เขาหยิบกระดาษสองแผ่นออกมาอีกครั้ง
แล้วก้มอ่านเนื้อหา
ในยุคนี้
เงิน 700 หยวนนับเป็นจำนวนมหาศาล แม้แต่กองผลิตที่อยู่ข้างล่าง บัญชีอาจยังมีเงินไม่ถึง 300 หรือ 500 หยวนด้วยซ้ำ
หลี่ต้าซานกล้าเรียกเงินขนาดนั้น
เฉาตงซานเองก็กร่างจนขาดสติไปแล้ว
ทางด้านผู้อำนวยการเฉิน เขาจัดห้องพักให้โจวซ่วงได้อย่างรวดเร็ว