เกาเหว่ยเพิ่งเดินจากไป หลี่ต้าซานก็รีบไปหาผู้อำนวยการเฉินซึ่งกำลังตรวจคนไข้อยู่ที่ชั้นหนึ่ง
“ผู้อำนวยการเฉิน รบกวนช่วยจัดพยาบาลสักคนมาดูแลน้องสาวร่วมสาบานของผมหน่อยครับ ผมต้องกลับไปบอกที่บ้านให้รู้ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”
“ได้ เดี๋ยวฉันจัดพยาบาลที่มีความรับผิดชอบไปให้ สหายต้าซาน กลับไปเถอะ บอกทางบ้านด้วยว่าโรงพยาบาลจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อรักษาสหายโจวซ่วงให้หาย”
ผู้อำนวยการเฉินปลอบใจเขาอยู่สองสามคำ ก่อนจะจัดพยาบาลหญิงวัยกลางคนไปดูแลโจวซ่วงที่ห้องผู้ป่วย
พอออกจากประตูโรงพยาบาล หลี่ต้าซานก็เทียมม้าเข้ากับรถม้า
คราวนี้กลับบ้าน ไม่ใช่แค่ไปบอกให้ที่บ้านสบายใจ แต่ยังต้องเอาเงินไปให้แม่เฒ่า แล้วแวะคืนรถม้าให้หนิวหย่งกุ้ยด้วย
ส่วนทางเฉาตงซาน คงยังไม่ก่อเรื่องอะไรขึ้นมาได้ในเร็ว ๆ นี้
ก็อย่างที่พูดนั่นแหละ
เฉาตงซานเป็นคนโง่ แต่เกาเหว่ยเป็นคนฉลาดทันคน
สิ่งที่ทำให้เกาเหว่ยกลุ้มใจที่สุดไม่ใช่เรื่องจะแก้แค้นยังไง แต่เป็นการที่หลี่ต้าซานต้องไม่เป็นอะไรเด็ดขาด
ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา
คนแรกที่ถูกสงสัยก็คือเฉาตงซาน พี่ชายแท้ ๆ ของเกาเหว่ย
“พ่อคุณเอ๊ย ในที่สุดก็กลับมาสักที”
ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน หวังชุ่ยฮวาก็รีบร้อนเดินเข้ามาหา
พอเห็นหลี่ต้าซานกลับมาคนเดียว ไม่เห็นวี่แววโจวซ่วง แม่เฒ่าก็ใจหายวาบ
หลี่ต้าซานพูดเสียงเบา “แม่ เข้าไปคุยข้างในเถอะ”
พูดจบก็ปิดประตูรั้ว แถมยังไม่ลืมลงกลอน
เห็นท่าทางระมัดระวังของหลี่ต้าซาน หวังชุ่ยฮวาก็ยิ่งใจคอไม่ดี
ซุนเหมียวเหมียว ซ่งซิ่วหลาน และจ้าวผิงถิงที่ได้ยินเสียง ต่างก็ออกมาจากห้องของตัวเอง