จางโหย่วฝูที่หลบอยู่หน้าประตูถูกบานประตูกระแทกจนมึนงงไปหมด
เขาเซถลาล้มลงกับพื้น ปากก็ร้องโอดโอยว่าเจ็บ
“ไอ้เวร ฉันกำลังจะไปตามหาแกอยู่พอดี เข้ามาเดี๋ยวนี้!”
เหลียงซานหู่คว้าผมของจางโหย่วฝูแล้วกระชากลากเข้าไปในที่ทำการทีมผลิต
“หัวหน้าทีม ใจเย็นก่อนครับ ผมมาที่นี่เพราะมีเรื่องใหม่จะรายงาน...”
“รายงานพ่องสิ!”
เหลียงซานหู่ยกมือฟาดใส่ทันที พอเห็นว่ายังไม่หายแค้นก็ถีบจางโหย่วฝูจนล้มคว่ำ แล้วชี้หน้าด่ากราด “ไอ้เวร ดูความคิดห่วย ๆ ที่แกเสนอสิ! หูชิงหมิงจิ้งจอกเฒ่านั่นเริ่มประจบหลี่ต้าซานแล้ว ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันไม่น่าปล่อยให้มันเป็นหัวหน้าหมวดทหารบ้านตั้งแต่แรก!”
“แกบอกว่าจะไปซุ่มอยู่ข้างตัวหลี่ต้าซาน คอยส่งข่าวให้ฉันตรงเวลา แล้วข่าวที่แกส่งมาล่ะ?”
“หัวหน้า ผมก็มาแจ้งข่าวให้คุณอยู่นี่ไงครับ”
จางโหย่วฝูยกมือกุมหน้า ไม่กล้าพูดจาแข็งกร้าวแม้แต่คำเดียว เขาแก้ตัวอย่างว่าง่ายว่า “เรื่องคราวก่อนจะโทษผมจริง ๆ ก็ไม่ได้ ไม่มีใครคิดว่าหลี่ต้าซานจะตามหาหมีตาบอดได้แม่นขนาดนั้น แถมยังไม่กลัวมันสักนิดด้วย”
“ผมคิดว่าในเมื่อเล่นงานหลี่ต้าซานตรง ๆ ไม่ได้ ก็เริ่มจากแม่ของเขา แล้วก็อดีตภรรยาทั้งสี่คนของเขา ผู้หญิงทั้งสี่คนกับหวังชุ่ยฮวาแม่ของหลี่ต้าซาน ล้วนเป็นคนสำคัญที่สุดของเขา ขอแค่พวกเธอเป็นอะไรไป หลี่ต้าซานก็ต้องเหมือนแมลงวันหัวขาด หมดหนทางแน่”
“จับพวกเธอไว้ ก็เท่ากับจับจุดอ่อนของหลี่ต้าซานได้”
“ไสหัวไป!”