ช่วงที่ผู้คนอพยพไปบุกเบิกถิ่นฐานทางตะวันออก ชาวบ้านจากแถบในด่านจำนวนมากหลั่งไหลเข้าไปยังภาคตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อหาเลี้ยงชีพ
เขตเป่ยต้าฮวงในเวลานั้นรกร้างยิ่งกว่าตอนนี้เสียอีก เดินทางไปหลายสิบหรือเป็นร้อยลี้ก็ใช่ว่าจะพบผู้คน
ชาวบ้านที่หนีภัยอดอยากจำนวนมากลงหลักปักฐานในที่ใดที่หนึ่ง แล้วรวมตัวกันเป็นหมู่บ้าน
โดยมากมักตั้งชื่อตามแซ่ของผู้นำกลุ่ม
ชื่ออย่างหมู่บ้านตระกูลซ่ง หรือกระท่อมตระกูลซ่ง จึงพบเห็นได้ทั่วไป
ผู้อพยพแซ่ซ่งบางกลุ่ม ด้วยความคิดเรียบง่ายว่าบรรพบุรุษเมื่อแปดร้อยปีก่อนเป็นครอบครัวเดียวกัน จึงพากันมาเป็นหมู่คณะเพื่อขอเข้าพึ่งพิงหมู่บ้านที่ใช้แซ่เดียวกับตน
เมื่อเวลาผ่านไป
หมู่บ้านตระกูลซ่งก็มีชาวบ้านแซ่เดียวกันอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก
แต่คนที่เป็นญาติกันจริง ๆ กลับมีเพียงไม่กี่คน
ครอบครัวของซ่งซิ่วหลานนับเป็นผู้บุกเบิกรุ่นแรก ๆ ของหมู่บ้านตระกูลซ่ง
ตั้งแต่รุ่นปู่ทวดของซ่งซิ่วหลาน ตระกูลซ่งก็รับหน้าที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านมาโดยตลอด
สืบต่อมาจนถึงรุ่นพ่อของซ่งซิ่วหลาน
“เร็ว... รีบไปบอกหัวหน้าหมู่บ้าน ว่าไอ้ลูกเขยเฮงซวยของเขามาแล้ว!”
“ให้ตายสิ คราวนี้ยังเอารถคันใหญ่มาด้วย หรือจะมาปล้นอีกแล้ว?”
“จะต้องถามอีกเหรอ? เมื่อก่อนมามือเปล่าก็ยังปล้น คราวนี้เอารถคันใหญ่มา ต้องได้ข่าวว่าลูกสาวคนรองบ้านซ่งแต่งงานกับคนงาน คงคิดว่าได้สินสอดมามาก เลยเตรียมขนของบ้านซ่งไปจนเกลี้ยง”
“ถ้ามันกล้าทำจริง พวกเราก็อย่าไปยอมมัน! เป็นชาวนาจ้างแล้วไง ชาวนาจ้างก็ไม่มีสิทธิ์บุกมาปล้นกันซึ่ง ๆ หน้า!”