“เจี่ยฟ่าง แกทำอะไรของแกเนี่ย! ฉันกับต้าซานเพิ่งกลับมา แกก็ร้องจะตีจะฆ่า ใครบอกว่าเรามาทวงหนี้กัน เรากลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่ต่างหาก แล้วก็เอาเนื้อมาฝากที่บ้านด้วย รีบวางของลงเร็วเข้า!”
ขณะที่บรรยากาศในที่เกิดเหตุกำลังประหลาด ซ่งซิ่วหลานก็รีบลงจากรถม้า
แค่เห็นภาพตรงหน้า ซ่งซิ่วหลานก็เดาออกทันที
พ่อแม่ของเธอคงคิดว่าอาการป่วยเก่าของหลี่ต้าซานกำเริบขึ้นมาอีก แล้วกลับมากวาดของบ้านสกุลซ่งจนเกลี้ยง
เรื่องนี้จะว่าไป
ก็โทษพ่อแม่กับชาวบ้านที่โมโหไม่ได้ ใครใช้ให้หลี่ต้าซานมาทีไร ก็เหมือนหนูย้ายบ้านทุกที
มาแต่ละครั้ง
บ้านสกุลซ่งก็ต้องเสียของไปสักอย่าง
“พี่ พี่ว่าผมทำอะไรล่ะ? ไอ้เลวหลี่ต้าซานทำกับพี่ขนาดนั้น ทำไมพี่ยังเข้าข้างมันอีก?”
แม้ซ่งเจี่ยฟ่างจะวางไม้หาบลงแล้ว แต่ไฟโกรธบนใบหน้าก็ยังไม่มอด
ซ่งจินซานพูดเสียงขรึม “ลูกสาว วันนี้กลับมาแล้วก็อย่าเพิ่งไปเลย ถ้าหลี่ต้าซานกล้าเล่นไม่ซื่อกับลูก บ้านสกุลซ่งของเราก็ไม่ใช่พวกที่จะยอมใครง่าย ๆ”
“หลี่ต้าซาน ทุกคนก็อยู่กันตรงนี้ วันนี้แกพูดมาให้ชัด ๆ เลยว่าจะให้ลูกสาวฉันกลับบ้านแม่หรือเปล่า!”
ซ่งจินซานเองก็เหมือนกับลูกชายอย่างซ่งเจี่ยฟ่าง เขามึนงงกับภาพตรงหน้าอยู่บ้าง
แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง
หมาก็เปลี่ยนนิสัยกินขี้ไม่ได้
เรื่องที่หลี่ต้าซานเป็นไอ้เลวน่ะ ไม่มีใครปฏิเสธได้หรอก
ความรู้สึกของคนไม่ได้เย็นชาลงภายในวันเดียว
สองสามีภรรยาซ่งจินซานเป็นคนใช้ชีวิตเรียบง่ายจริงจัง
ด้วยความคิดดั้งเดิมที่ว่า ยอมรื้อวัดสิบแห่งดีกว่าทำลายชีวิตคู่สักคู่ พวกเขาจึงคอยเกลี้ยกล่อมลูกสาวหลายครั้งว่าอย่าไปถือสาหลี่ต้าซานมากนัก