เสียงความเคลื่อนไหวข้างนอกปลุกหลี่ต้าซานให้ตื่นแล้ว
เขาหาวพลางนึกทบทวนความสนุกสุขสันต์เมื่อครู่
กำลังจะเปิดประตูออกไป ก็เหลือบเห็นเมียทั้งสามกำลังหึงหวงแย่งความสนใจของเขากันคนละแบบ
ชีวิตช่วงนี้ชักจะมีสีสันขึ้นทุกวันแล้วสิ
เมื่อก่อนเมียทั้งสี่คนมีท่าทีต่อหลี่ต้าซานเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างน่าประหลาด
ไม่สนใจ ทำเหมือนเขาเป็นกองขี้หมาแล้วปล่อยทิ้งไว้ข้างทาง
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าพวกเธอหึงหวงแย่งความสนใจจากเขา
“เสน่ห์ของพี่นี่ต้านไม่ไหวจริง ๆ”
หลี่ต้าซานแกล้งกระแอมสองสามที ไขว้มือไว้ด้านหลัง แล้วเดินเอื่อย ๆ ออกมาจากประตู
จ้าวผิงถิงเห็นเข้าก็กลอกตาใส่หลี่ต้าซาน ก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้านไป
ซ่งซิ่วหลานก็กลอกตาใส่เขาเหมือนกัน จากนั้นเดินมาบ่นพึมพำว่า “ดูสิ นายก่อเรื่องอะไรไว้ เด็กผู้หญิงพวกนั้นชักไม่เห็นหัวใครแล้ว จะไม่เห็นฉันที่เป็นพี่ใหญ่ในสายตาอยู่แล้ว ทั้งหมดก็เพราะนายนั่นแหละ”
“ได้ ๆ ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง”
หลี่ต้าซานยกมือยอมแพ้ ก่อนถามต่อว่า “วันนี้ยังไหวไหม? ถ้าไหวฉันจะไปยืมรถม้า ถ้าไม่ไหวก็เลื่อนไปพรุ่งนี้”
“นายยังไหว แล้วทำไมฉันจะไม่ไหวล่ะ?”
แม้ร่างกายจะยังไม่ค่อยสบาย แต่พอนึกว่าอีกเดี๋ยวก็จะได้กลับไปบ้านเดิม ได้เจอพ่อแม่กับน้องชาย ซ่งซิ่วหลานก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นไม่น้อย
“ฉันไปยืมรถม้าก่อน เดี๋ยวเรากลับบ้านเดิมกัน”
สำหรับผู้หญิงแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตก็มีอยู่สามอย่างเท่านั้น
บ้านเดิม สามี และลูก
หลี่ต้าซานเริ่มใส่ใจครอบครัวแล้ว ทั้งยังปฏิบัติต่อเมียทั้งสี่อย่างเท่าเทียมกัน