กลัวจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาเสียก่อน เช้าวันถัดมาเหลียงซานหู่ก็เรียกประชุมทีมผลิตทันที
“พี่น้องทุกคน ฉันเหลียงซานหู่เป็นหัวหน้าทีมผลิตมาหลายปีแล้ว ปกติพวกคุณชอบพูดกันว่าฉันเป็นอันธพาลใจร้ายจากสังคมเก่า คำพูดนั่นมันเหลวไหลชัด ๆ!”
“ที่ยังเลือกหัวหน้าหมวดทหารบ้านไม่ได้สักที ก็เพราะยังไม่มีคนเหมาะสม หัวหน้าหมวดทหารบ้านเป็นแกนนำติดอาวุธของหมู่บ้านเรา เป็นเสมือน...ของทุกคน...”
ชาวบ้านกว่า 200 คนจากทั้งหมู่บ้านมารวมตัวกันหน้าที่ทำการทีมผลิต เหลียงซานหู่ยืนเหยียบม้านั่ง ตั้งใจจะพูดถ้อยคำทางการให้ดูเข้าท่า
แต่ความรู้ในท้องมีน้อยเกินไป พูดได้ไม่กี่คำก็ไปต่อไม่ถูก
“ผู้พิทักษ์”
หลี่ต้าซานทนดูต่อไม่ไหว จึงช่วยนึกคำให้
“อ้อ ใช่แล้ว ผู้พิทักษ์!”
วินาทีต่อมา เหลียงซานหู่เหลือบมองหลี่ต้าซาน
ทำเป็นรู้มากไปได้
เรียนประถมแค่สามปีก็เลิกเรียนแล้ว ยังกับว่าตัวเองมีความรู้กว่าคนอื่นนักแหละ
“เรื่องก็เป็นอย่างที่ว่า ผลงานของหลี่ต้าซานช่วงนี้ทุกคนเห็นกันหมดแล้ว ฉันขอเสนอให้แต่งตั้งหลี่ต้าซานเป็นหัวหน้าหมวดทหารบ้านของทีมผลิตหมู่บ้านเขาซาน ใครเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยก็ยกมือขึ้น”
อารมณ์ดี ๆ ถูกหลี่ต้าซานทำเสียหมด เหลียงซานหู่จึงขี้เกียจพูดมากอีก
เขาถลึงตากวาดมองตั้งแต่ฝั่งตะวันออกไปจนถึงฝั่งตะวันตก
ชาวบ้านทุกคนที่ถูกเหลียงซานหู่กวาดตามอง ต่างพากันยกมือขึ้น
ไม่มีใครรู้ว่าเหลียงซานหู่คิดอะไรอยู่ หรือไม่ก็กลัวหลี่ต้าซานจนหัวหด
ทำไมเพิ่งกลับจากสถานพยาบาล ก็เสนอชื่อหลี่ต้าซานให้เป็นหัวหน้าหมวดทหารบ้านเสียแล้ว?