ซ่งเจี่ยฟ่างพูดเสียงเย็นชา “แน่นอนว่าไม่ได้! พวกมันพูดจาลามกใส่พี่สาวฉัน แค่ตบทีเดียวก็เป็นคุณกับพวกมันเกินไปแล้ว”
“ไม่ใช่แค่เป็นคุณกับพวกมันหรอก เรียกว่าไม่เจ็บไม่คันเลยต่างหาก”
หลี่ต้าซานบุ้ยปาก บอกให้ซ่งเจี่ยฟ่างเก็บกิ่งไม้ขึ้นมา แล้วฟาดซุนโหย่วฝูให้หนัก
เขาจะหยุดเมื่อไร ซ่งเจี่ยฟ่างค่อยหยุดเมื่อนั้น
“หลี่ต้าซาน ในที่สุดนายก็ทำตัวสมเป็นลูกผู้ชายแล้ว”
พูดจบ ซ่งเจี่ยฟ่างก็เก็บกิ่งไม้ท่อนโตขึ้นมา แล้วฟาดซุนโหย่วฝูไม่ยั้ง
หลี่ต้าซานคงคิดจะใช้ซุนโหย่วฝูเป็นโล่กำบัง พาทั้งสองคนลงเขาอย่างปลอดภัย แม้ซ่งเจี่ยฟ่างจะโกรธจนแทบระเบิด แต่ก็ยังยั้งมืออยู่บ้าง
ถ้าตีซุนโหย่วฝูจนพิการจริง ๆ พี่น้องอีกหลายคนของตระกูลซุนคงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ
หมู่บ้านตระกูลซ่งกับหมู่บ้านตระกูลซุนมักยกพวกตีกันอยู่บ่อย ๆ
แทบทุกเดือนตลอดทั้งปี ทั้งสองหมู่บ้านจะก่อเรื่องทะเลาะวิวาทกันด้วยเหตุโน้นเหตุนี้
ไม่ว่าจะอย่างไร
ก็แค่ทำให้บาดเจ็บ ไม่ถึงกับทำให้พิการ
ผ่านไปไม่รู้เท่าไร ซ่งเจี่ยฟ่างก็หยุดมือ หอบหายใจหนัก
ซุนโหย่วฝูที่นอนอยู่บนพื้นร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ดูเหมือนถูกตีจนเนื้อแตกยับเยิน แต่ที่จริงมีแค่แผลถลอกฟกช้ำภายนอก
ถึงซ่งเจี่ยฟ่างจะแค้นพวกมันแค่ไหน
ก็ไม่กล้าทำเรื่องให้ถึงที่สุด
อีกอย่าง ยังต้องอาศัยซุนโหย่วฝูพาทั้งสองคนออกไปจากที่นี่
“น้องเมีย เมื่อก่อนนายเอาแต่บอกว่าพี่เขยคนนี้ไม่สมเป็นลูกผู้ชาย วัน ๆ เอาแต่เล่นพนันกับผลาญเงิน วันนี้พี่เขยจะทำให้ดูเป็นตัวอย่าง จะได้รู้ว่าลูกผู้ชายจริง ๆ เขาเป็นกันยังไง”