“อืม ที่นายคิดก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ศัตรูยังไม่เลิกล้มความคิดที่จะทำลายเรา ช่วงนี้คนพเนจรที่เข้ามาที่นี่ก็มีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ปัญหาทุกด้านจะมองข้ามไม่ได้”
“แค่ประมาทนิดเดียวก็อาจนำภัยที่ยากจะคาดคิดมาสู่ตัวเองและคนในครอบครัว เรื่องปืน พอกลับถึงคอมมูน ฉันจะช่วยถามให้ ว่าพอจะเบียดบังปืนพกจากฝั่งทหารอาสามาได้สักกระบอกไหม”
“ต้าซาน สำหรับนายแล้ว ฉันกับคอมมูนไว้ใจเต็มที่”
จางเฟิงรับปากอย่างรวดเร็ว บอกว่าจะช่วยประสานงานให้หลี่ต้าซานได้ปืนพกมาสักกระบอกเมื่อกลับไป
“อีกเรื่องหนึ่ง นายก็ต้องให้ความสำคัญ รีบช่วยคอมมูนแก้ปัญหาข้าวสารที่กำลังขาดแคลนอยู่ตอนนี้ด้วย”
คำพูดเป็นทางการยืดยาวทำเอามุมปากหลี่ต้าซานกระตุกไม่หยุด
อดสงสัยไม่ได้ว่าเจ้าหน้าที่ใหญ่ ๆ ทุกคนชอบพูดจาเยิ่นเย้อเป็นชุดก่อนลงมือทำเรื่องจริงจังหรือเปล่า
จางเฟิงรับปากว่าจะจัดสรรปืนพกให้อีกกระบอกสำหรับบ้านหลี่ต้าซาน แล้วก็ย้ำว่าเป็นการจัดสรรให้ ไม่ใช่ให้เปล่า
ปืนพกจะมอบให้ลูกสาวบุญธรรมคนหนึ่งของหลี่ต้าซานไว้ป้องกันตัวชั่วคราว โดยลงทะเบียนไว้ในบัญชีอาวุธของหมวดทหารอาสาประจำทีมผลิต
ต้องผ่านการตรวจจากกองพันทหารอาสาเป็นประจำ ห้ามทำหายเด็ดขาด
“เลขาฯ จาง ขอบคุณมากจริง ๆ พอมีปืนกระบอกนี้แล้ว ทางนี้ก็ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงอีก”
พอจางเฟิงพูดจบ หลี่ต้าซานก็ตบอกให้คำมั่น รับรองว่าจะไม่ทำให้จางเฟิงกับคอมมูนผิดหวัง
เรื่องชวนปวดหัวเวลาเอาใจเจ้าหน้าที่ก็ตรงนี้แหละ