“หัวหน้าทีม ถ้าคุณรู้สึกว่าฝ้ายพวกนี้ร้อนมือ ผมว่าไม่ต้องไปก็ได้นะครับ ด้วยเส้นสายของคุณตอนนี้ จะไปหาฝ้ายจากที่ไหนไม่ได้บ้าง อีกตั้งนานกว่าจะถึงฤดูหนาว”
ซานเต๋อจื่อรินเหล้าให้หลี่ต้าซานจนเต็มแก้ว แล้วใช้ตะเกียบคีบกับข้าวให้สองสามคำ
“ฤดูหนาว...”
หลี่ต้าซานใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ พลางพึมพำคำว่าฤดูหนาวซ้ำไปซ้ำมา
ซานเต๋อจื่อถามอย่างสงสัย “หัวหน้าทีม เป็นอะไรอีกล่ะครับ?”
“นายทำให้ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้ ถึงจะยังอีกพักใหญ่กว่าจะถึงฤดูหนาว แต่มีธุรกิจอย่างหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับฤดูหนาวพอดี”
หลี่ต้าซานยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
เพิ่งได้สร้างความสัมพันธ์กับฟาร์มสาขาที่สาม หัวหน้าฟาร์มกับเลขาธิการก็เป็นคนใจกว้างทั้งคู่ ถ้าเอาของสิ่งนี้ไปให้พวกเขาดู รับรองว่าต้องถูกใจแน่
ไม่แน่ว่าอาจแลกอาหารกับหลี่ต้าซานได้ โดยใช้สิ่งของจำนวนมากเป็นการแลกเปลี่ยน
“ใช่แล้ว ต้องเป็นนี่แน่!”
หลี่ต้าซานตบโต๊ะดังปัง ทำเอาเจียงลิ่วจินที่กำลังกินกับข้าวสะดุ้งจนเกือบตกเก้าอี้
ซานเต๋อจื่อรีบประคองลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง แล้วถามอย่างร้อนใจ “หัวหน้าทีมพูดถึงอะไรอยู่ครับ?”
“ไม่มีอะไร กินกับแกล้มดื่มเหล้ากันเถอะ เต๋อจื่อ อีกสองวันฉันจะพานายเข้าป่าไปเดินเล่นสักรอบ”
หลี่ต้าซานพูดพร้อมรอยยิ้ม
“ขอบคุณครับหัวหน้าทีม”
ซานเต๋อจื่อยิ้มกว้างเสียจนแทบอยากก้มกราบหลี่ต้าซานสักหลายที
ใครบ้างจะไม่รู้ว่าหลี่ต้าซานไม่เพียงแม่นปืน แต่ฝีมือเข้าป่าล่าสัตว์ของเขายังเหนือกว่านายพรานแก่ ๆ เสียอีก