“อะไรนะ! มีคนขายฝ้ายเหรอ?!”
มือที่หลี่ต้าซานกำลังจะยกบุหรี่ชะงักค้างกลางอากาศ
“ซานเต๋อจื่อ เรื่องนี้เชื่อถือได้แค่ไหน? ฝ้ายเป็นของสำคัญนะ ทำไมถึงมีคนกล้าเอาไปขายในตลาดมืด?”
หลี่ต้าซานรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าข่าวนี้ไม่น่าเชื่อถือเท่าไร
ในยุคนี้ ไม่ใช่แค่ซื้อฟืน ข้าวสาร น้ำมัน เกลือ หรือเข็มด้ายที่ต้องใช้คูปอง แม้แต่ของหลายอย่างที่อนาคตจะเห็นได้ทั่วไป ก็ต้องใช้คูปอง แถมยังแทบไม่มีหมุนเวียนในตลาด
อย่างเช่นฝ้าย ถ่านหิน และปูนซีเมนต์
ล้วนเป็นสินค้าควบคุมทั้งนั้น
พอเห็นหลี่ต้าซานไม่เชื่อ ซานเต๋อจื่อก็รีบอธิบาย “หัวหน้าครับ ลูกพี่ลูกน้องผมเป็นคนพูดจาเชื่อถือได้มาก แถมยังสืบมาได้ด้วยว่า ฝ้ายที่หลุดไปอยู่ในตลาดมืดมีไม่น้อยเลย อย่างน้อยก็เจ็ดแปดร้อยจิน ไม่ถึงพันจินก็เกือบแล้วครับ”
“ให้ตายเถอะ พวกพ่อค้าในตลาดมืดนี่ไม่กลัวตายกันเลยจริง ๆ”
หลี่ต้าซานขมวดคิ้ว
ถ้าเป็นพวกหนังสัตว์หรือของป่าปรากฏในตลาดมืดก็พอว่า แต่ฝ้ายหลายร้อยจินไปโผล่ที่นั่น ถ้าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจับได้ ต่อให้ไม่ต้องเดินเข้าคุกด้วยซ้ำ
ก็ถูกส่งไปลานประหารได้ทันที
พูดง่าย ๆ ก็คือ
ของทุกอย่างที่ขายได้เงินแล้วถูกจัดเป็นสินค้าควบคุม ก็เพราะนอกจากจะมีปริมาณน้อยแล้ว ยังต้องเอาไปชดใช้หนี้ที่ติดค้างกับพญายมทางโน้นด้วย
“ซานเต๋อจื่อ เดี๋ยวฉันจะไปประชุมที่ทำการกองพล คืนนี้แกพาลูกพี่ลูกน้องมาหาฉัน เราจะได้คุยกันให้ละเอียด ฝ้ายหลายร้อยจินไม่ใช่จำนวนเล็ก ๆ เลย”
“หัวหน้าครับ ผมเข้าใจความหมายของหัวหน้า ต่อให้ตีผมตาย ผมก็ไม่ปริปากพูดเด็ดขาด”