เดิมที ทีมผลิตที่หกเลี้ยงแกะไว้ทั้งหมด 60 ตัว
ทุกคนต่างรู้ดีว่าในช่วงสองปีมานี้ผลผลิตเป็นอย่างไร
แกะ 60 ตัว บ้างก็ถูกขโมย บ้างก็ถูกสมาชิกในทีมผลิตจัดการกินกันเอง
ตอนนี้เหลืออยู่แค่ 20 ตัว
เรื่องนี้
ทางคอมมูนเลือกใช้วิธีหลับตาข้างหนึ่ง แล้วตักเตือนเฝิงโหย่วไฉอย่างเข้มงวดว่าอย่าให้มีครั้งหน้า
แกะที่เหลืออยู่ห้ามหายไปแม้แต่ตัวเดียว
ถ้าหายไปสักตัว
ทีมผลิตของเขาก็ต้องรับผิด
ต่อให้รายงานคอมมูนว่าฝูงหมาป่าบุกคอกแกะจนเสียไป 8 ตัว
เมื่อก่อนเคยร้องว่า “หมาป่ามาแล้ว” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จางเฟิงกับเจ้าหน้าที่คอมมูนย่อมไม่เชื่ออีก
ไม่มีทางเลือก เฝิงโหย่วไฉกับทีมผลิตที่หกจึงต้องควักเงินตัวเองมาชดเชย
ที่น่ากลัวคือ ต่อให้ซื้อแกะมาเพิ่มแล้ว ฝูงหมาป่าก็อาจยังกลับมาก่อกวนอีก
คิดไปคิดมา เฝิงโหย่วไฉก็นึกถึงหลี่ต้าซาน
เมื่อพอเข้าใจเรื่องราวโดยคร่าวแล้ว หลี่ต้าซานยังคงยิ้มพลางพูดว่า “ผมเข้าใจความหมายของลุงเฝิงแล้ว ชาวบ้านทีมผลิตที่หกอยากเชิญผมเข้าป่าไปช่วยไล่หรือกำจัดฝูงหมาป่านั่น ใช่ไหมครับ?”
เฝิงโหย่วไฉพยักหน้า
ทั่วทั้งกองพลประจำหมู่บ้านเขาซานถุน พอจะหาได้อยู่หลายคนที่ล่าสัตว์เป็น แต่ถ้าพูดถึงฝีมือสูงและใจกล้า ก็ต้องยกให้หลี่ต้าซาน
ก่อนหน้านี้มีฝูงหมาป่าอีกฝูงบุกทีมผลิตที่หนึ่ง หลี่ต้าซานกับเกาต้าหนิวก็ถือปืนบุกเข้าป่าไปล่าหมาป่ากันสองคน
ไม่เพียงกลับออกมาจากป่าอย่างปลอดภัยครบถ้วน แต่ยังสังหารราชาหมาป่าด้วยมือตัวเอง