ทำงานกันอยู่กว่าชั่วโมง หลี่ต้าซานก็พอใจกับของที่ได้มาตรงหน้า
เขาควักลูกเหล็กออกมาจากท้องหมีดำได้หนึ่งลูก
เทียบกับคนเก่งยังสู้ไม่ได้ แต่ก็เหนือกว่าคนทั่วไป
แม้หัวของหมีดำจะถูกยิงจนหายไปแล้ว แผลหลายแห่งบนตัวก็อาจทำให้ราคาหนังหมีผืนนี้ลดลงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้กระทบมากนัก
“นี่ พวกนายมองอะไรกันอยู่ หน้าฉันมีดอกไม้ขึ้นหรือมีคูปองปันส่วนแปะอยู่หรือไง?”
จู่ ๆ หลี่ต้าซานก็รู้สึกว่ารอบตัวเงียบกริบ
พอหันกลับไปถึงได้เห็นว่า
ทหารบ้านที่เหลืออีกหกคนยืนเรียงแถวสองข้างอย่างเป็นระเบียบ ราวกับกำลังยืนตรง
บนใบหน้าของแต่ละคนเขียนไว้สี่คำ
นับถือจากใจ
“หัวหน้าหมวด ชาติก่อนคุณคงเป็นนายพรานด้วยใช่ไหม?”
“ต้องใช่แน่ ไม่งั้นฝีมือจัดการเหยื่อของหัวหน้าหมวดเราจะเก่งขนาดนี้ได้ยังไง!”
“พ่อฉันบอกว่า ต่อให้เป็นนายพรานรุ่นเก๋า ก็ใช่ว่าจะถลกหนังหมีออกมาได้ทั้งผืนภายในชั่วโมงกว่า ๆ แถมยังใช้ดาบปลายปืนอีกนะ ฝีมือหัวหน้าหมวดเรานี่สุดยอดจริง ๆ!”
ตอนแรก ทหารบ้านหลายคนช่วยหลี่ต้าซานหยิบจับงานเล็ก ๆ น้อย ๆ
แต่หลังจากนั้นแทบทุกขั้นตอน หลี่ต้าซานเป็นคนลงมือเอง
ควักดีหมี ถลกหนังหมี
หลี่ต้าซานก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างตั้งใจ ท่าทางดูเป็นมืออาชีพสุด ๆ
เรื่องพวกนี้ยังไม่เท่าไร
สิ่งที่ทำให้ทหารบ้านหลายคนยกย่องหลี่ต้าซานจากใจจริง คือความกล้าหาญที่ไม่หวั่นไหวแม้เผชิญอันตราย
ที่นี่มันที่ไหนกัน?
ในหุบเขาลึก
กลิ่นคาวเลือดอาจล่อสัตว์ร้ายออกมาได้ทุกเมื่อ
พวกเขาตื่นเต้นจนหัวใจแทบกระเด็นออกมาจากลำคอ