บรรยากาศในที่เกิดเหตุซึ่งเดิมอึมครึม ค่อย ๆ ตึงเครียดขึ้นมาเหมือนพร้อมปะทะ พวกทหารบ้านจากกองพลอื่นที่ยืนดูเรื่องสนุกกันอยู่ด้านหลังได้ยินเสียงคนตะโกน พริบตาเดียวก็หันขวับกลับมาพร้อมกัน
ถ้าไม่เห็นกับตาก็คงไม่รู้ พอเห็นแล้วถึงกับสะดุ้ง
หลี่ต้าซานเดินนำหน้าอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนทหารบ้านหกคนด้านหลังเหนื่อยหอบจนแทบหมดแรง
ตรงกลางพวกเขาหามอะไรมา?
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว อีกทั้งหนังหมีดำก็ถูกถลกออกไปก่อน ทุกคนจึงเห็นเพียงก้อนเนื้อที่โชกเลือด
หนิวหย่งจิ่วเพ่งมองให้ดี นั่นไม่ใช่หมีดำหรอกหรือ
ยังไม่ทันไร
หนิวหย่งจิ่วก็พาทหารบ้านในกองพลของตัวเองรีบกรูกันเข้ามา
“ต้าซาน นายมันโคตรเจ๋งเลยว่ะ!”
พอเห็นชัดว่าเป็นหมีดำ หนิวหย่งจิ่วก็ดีใจจนเนื้อเต้น ยกมือใหญ่ตบหลังหลี่ต้าซานดังป้าบ ๆ
“อาสามหนิว ฉันช่วยกำจัดตัวอันตรายให้กองพลเราแท้ ๆ ทำไมถึงคิดจะฆ่าฉันล่ะ?”
หลี่ต้าซานอารมณ์ดี จึงหยอกหนิวหย่งจิ่วเล่น
หนิวหย่งจิ่วทำหน้าเหวอ “ต้าซาน ใครคิดจะฆ่านายกัน?”
“อาสามหนิว มือใหญ่ยังกะพัดของอา ตบฉันสองสามทีนี่แทบทำเอากระดูกกระเดี้ยวหลุดแล้ว”
หลี่ต้าซานพอจะมองออกอยู่บ้างว่าเกิดอะไรขึ้นตรงหน้า
เหลียงซานหู่นอนตาเขียวอยู่บนพื้น ต้องโดนใครสักคนซ้อมมาแน่
ส่วนหนิวหย่งจิ่วก็หน้าแดงคอแดง
เรื่องมันเป็นมายังไง
คนที่ตาไวใจสว่างย่อมดูออกกันหมด
“หัวหมีดำอยู่ไหน?”
ขณะเดียวกัน หูชิงหมิง จินต้าถัว และหัวหน้าหมวดทหารบ้านจากกองพลอื่นอีกสองสามคนก็พากันเข้ามาล้อม