"ปั้ง ๆ ๆ"
ประตูสั่นสะเทือน หลินซ่างจิ้นตื่นจากฝันหวาน ชีวิตที่โคตรจะน่าเบื่อ ทำไมต้องไปทำงานด้วยนะ ฮือๆๆ
เถี่ยฉุยเปิดประตูเดินเข้ามา กระโดดขึ้นไปบนตัวหลินซ่างจิ้น ใช้หน้าแก้มถูกับหนวดเคราแข็งๆ ของเขา: "พ่อ หวังหงหลานคือใคร?"
หลินซ่างจิ้นตั้งสติได้ทันที: "ระบบออกภารกิจให้อีกแล้วเหรอ?"
เถี่ยฉุยพยักหน้า สิ่งที่ต้องเก็บน่าจะถือเป็นภารกิจใช่ไหม?
"มันบอกให้เก็บถุงเท้าเหม็นๆ ของหวังหงหลาน หวังหงหลานคือใคร?"
หลินซ่างจิ้นรู้สึกว่าไม่ค่อยชอบมาพากลเท่าไหร่ เมื่อวานเก็บกางเกงในก็ว่าแย่แล้ว อย่างน้อยก็ยังเป็นของสะอาด มาเก็บถุงเท้าเหม็นๆ นี่มันความชอบส่วนตัวอะไรกัน?
รู้สึกได้ว่าระบบนี้ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ เขาจึงเอ่ยถาม: "รางวัลเป็นอะไร?"
เถี่ยฉุยมองลูกอมสามเม็ดที่อยู่หลังถุงเท้าเหม็นๆ นั้น น้ำลายแทบไหล ยื่นนิ้วเล็กๆ สามนิ้วออกมา
หลินซ่างจิ้นตื่นเต้นจนเห็นได้ชัด: "หมูสามตัวเหรอ?"
ถ้าเป็นหมูสามตัว คิดไปคิดมา ต่อให้มีหมูสามตัว ก็ยังต้องไปทำงานอยู่ดี จู่ๆ ก็ไม่รู้สึกดีใจเท่าไหร่แล้ว
ถ้าอยากได้รางวัลเป็นงานสักอย่างก็คงดี
ไม่สิ สองอย่าง เขาหนึ่งอย่าง ไป๋เหลียนหนึ่งอย่าง
เถี่ยฉุยส่ายหัว: "เป็นลูกอมสามเม็ด"
หลินซ่างจิ้น: ...
เขารู้อยู่แล้ว ระบบที่จะมาผูกกับเด็กห้าขวบได้ จะเป็นระบบที่จริงจังอะไรได้ ฝันที่จะให้ลูกสาวเป็นคนเก่งแตกสลาย
ไป๋เหลียนค่อยๆ ลืมตาขึ้น เห็นสีหน้าท้อแท้ของหลินซ่างจิ้นก็รู้สึกเป็นกังวล: "เถี่ยฉุย พ่อหนูเป็นอะไรไป?"
เถี่ยฉุยส่ายหัว: "หนูไม่รู้เหมือนกัน แม่ หวังหงหลานคือใคร?"
ไป๋เหลียนงงไปเล็กน้อย: "เป็นป้าสะใภ้สองของหนูไง เป็นอะไรไป? สองพ่อลูกนี่แปลกๆ กันทั้งคู่เลย"
หลินซ่างจิ้นกอดไป๋เหลียน ซบหน้าลงบนไหล่เธอร้องไห้ ตัวเองไม่มีพลังพิเศษก็ไม่ร้องไห้ ลูกสาวมีพลังพิเศษเขาก็ไม่อิจฉา แต่ทำไมดันเป็นพลังพิเศษที่ไร้ประโยชน์ขนาดนี้