เสียงเคาะประตูดังขึ้น ไป๋เหลียนรีบเปิดประตูรั้ว
"กลับมาแล้ว"
หลิวชุยฮวายิ้มจนตาหยี นางคิดว่ามันก็แค่หมูป่าตัวเล็ก ไม่คิดว่าจะตัวใหญ่ขนาดนั้น
"ซ่างจิ้นเอ๋ย นี่ไปเก็บมาจากไหนน่ะ?"
นางน่ะไม่มีโชคดีอย่างนั้นบ้างเลยที่จะได้เก็บหมูป่า
หลินซ่างจิ้นคิดคำแก้ตัวไว้เรียบร้อยแล้ว จึงดึงแม่และเมียเดินเข้าไปในห้อง
เมื่อเห็นเถี่ยฉุยที่หลับอยู่ข้าง ๆ เขาก็ทำหน้าเข้ม แล้วลดเสียงลง
"ต่อไปนี้ ฉันจะพูดเรื่องใหญ่เกี่ยวกับอนาคตของบ้านเรา พวกคุณพร้อมหรือยัง?"
เห็นหลินซ่างจิ้นทำหน้าจริงจัง ไป๋เหลียนกับหลิวชุยฮวาก็รีบนั่งตัวตรง พูดเป็นเสียงเดียวกัน: "พร้อมแล้ว"
"อะแฮ่ม"
หลินซ่างจิ้นกระแอม "วันนี้เถี่ยฉุยก่อเรื่องเรื่องกางเกงใน แม่คงรู้แล้วสินะ?"
หลิวชุยฮวาพยักหน้า "รู้ กางเกงในในบ้านหายไปหมดเลย"
ไป๋เหลียนเต็มไปด้วยคำถาม "ของฉันก็หายด้วย?"
"อืม หายหมดเลย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือกางเกงในนี้ไม่ใช่เถี่ยฉุยอยากเอาไปเล่นเอง แต่เป็นเซียนบนภูเขาต้าชิงไม่มีกางเกงในใส่ เลยมาหาเถี่ยฉุยที่บ้านเรา ให้เถี่ยฉุยไปเอามาให้"
"หมูในบ้านนั่นแหละ คือของตอบแทนที่เซียนให้เถี่ยฉุย"
ไป๋เหลียนกับหลิวชุยฮวาเบิกตากว้างพร้อมกัน เอากางเกงในไม่กี่ตัวแลกหมูหนึ่งตัว?
พวกนางไม่สงสัยความจริงของคำพูดหลินซ่างจิ้น หลัก ๆ เพราะเขาคือสามีร่วมเตียงของไป๋เหลียน และเป็นลูกชายคนเล็กที่หลิวชุยฮวาเลี้ยงดูจนโต
เขาโกหกไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร หมูนั่นน่ะนอนอยู่จริง ๆ ในบ้าน
หลินซ่างจิ้นพยักหน้า แล้วมองไปที่ไป๋เหลียน
"เมียก็เห็นแล้วใช่ไหม หมูนั่นมันวิ่งชนตายเอง แล้วภูเขาต้าชิงนั่นเถี่ยฉุยเป็นคนบอกให้ฉันไป"
ไป๋เหลียนนึกย้อนถึงตอนนั้น หมูมันชนตายเองจริง ๆ
ก่อนนางจะแต่งงานก็เคยตามพ่อตัวเองขึ้นเขาล่าสัตว์ หมูป่าน่ะล่ายาก จะมีเหตุผลอะไรที่มันวิ่งชนตายให้คนมาเก็บ
หลิวชุยฮวามองเถี่ยฉุยที่กำลังหลับด้วยสายตาเอ็นดู
นางก็ว่าแล้วตอนเถี่ยฉุยเกิดไก่มันยังขันมากกว่าปกติหลายที สมแล้วที่มีวาสนายิ่งใหญ่
ทันใดนั้นนึกอะไรขึ้นได้ นางถามว่า "ถึงกางเกงในนั่นจะสะอาด แต่มันก็เก่าแล้ว เซียนจะไม่ถือโทษใช่ไหม?"
หลินซ่างจิ้นรู้สึกอึดกิริยากับแม่นัก จะว่าแม่ฉลาดก็ใช่นะ ตนเองพูดไปนางก็เชื่อ
จะว่าไม่ฉลาด ก็ดันไปกังวลว่าเซียนจะโกรธอีก
"ถ้าถือโทษแล้วจะส่งหมูมาให้เถี่ยฉุยไหมล่ะ? เอาล่ะ เรื่องใหญ่จบแล้ว ฉันกินข้าวก่อน แม่ ฉันจำได้ว่าคราวก่อนพี่ใหญ่ส่งผ้าตำหนิกลับมาผืนหนึ่ง แม่กับเสี่ยวเหลียนช่วยกันเย็บกางเกงในสักหน่อย อีกเดี๋ยวเรายังต้องชำแหละหมู"
แบ่งงานกันแล้ว ตระกูลหลินก็จัดการอย่างเป็นระเบียบ
ชำแหละหมูเป็นงานใหญ่ ยังต้องระวังเพื่อนบ้านรู้
ตอนนี้สัตว์บนเขาล้วนเป็นของส่วนรวม ยิงไก่ป่ากระต่ายป่าไม่เป็นไร แต่หมูแบบนี้ต้องส่งมอบให้ทางการ
คนตระกูลหลินไม่มีใครคิดจะส่งแม้แต่คนเดียว ล้อเล่นหรือไง นี่เซียนส่งมาให้ ของที่เถี่ยฉุยเอากางเกงในไปแลกมา จะเอาไปส่งทำไม
เนื้อถึงท้องตัวเองถึงจะเป็นของตน ส่งไปแล้วคนอื่นเขายังไม่แน่จะว่าดีเลย
ยุ่งจนมืดค่ำถึงครึ่งคืน หลินซ่างจิ้นก็รีบให้ไป๋เหลียนไปนอน เขาไม่ยอมให้เมียอยู่ดึก
ยังเหลือเครื่องในอะไรนิดหน่อย จัดการยากจริง ๆ หลินซ่างจิ้นก็เอาใส่ถังไว้หมด แล้วฉวยแสงจันทร์กลับไปภูเขาต้าชิงอีกครั้ง
จะว่าไปแล้ว ภูเขาต้าชิงตอนดึกก็น่าขนลุกอยู่
เขาขุดหลุมฝังเสร็จแล้วก็ไหว้ภูเขา จากนั้นกลับบ้านอาบน้ำกอดเมียนอน
"กุ๊ก ๆ"
ไก่ขัน เถี่ยฉุยลุกขึ้นนั่งบนเตียงดิน ตาปรือ ๆ เข้าห้องส้วม
ในบ้านเงียบมาก ปกติตอนนี้หลิวชุยฮวาตื่นนานแล้วแต่ประตูห้องกลับปิดสนิท
เถี่ยฉุยเลียนแบบท่าทางของหลิวชุยฮวา เอามือเท้าสะเอวเตรียมพร้อม
ตื่นได้แล้ว ไอ้พวกขี้เกียจ จะรอให้ฉันปรนนิบัติพวกเอ็งหรือไง?
ไม่มีเสียงตอบรับ ปลอดภัย
เถี่ยฉุยตบมือ เดินส่ายอาด ๆ ไปยังเล้าไก่ ไล่ต้อนแม่ไก่จนมุม
"ไก่กุ๊ก ๆ เชื่อฟังนะ ฉันแค่ขอลูบคลำ"
"กุ๊ก ๆ"
แม่ไก่สั่นระริก เจ้าปีศาจน้อยนี่มาล้วงตูดไก่อีกแล้ว ไม่มีใครจัดการมันหน่อยหรือ
ในความฝัน หลิวชุยฮวาลืมตาขึ้นทันที นางฝันร้าย
ในฝันนางถูกแม่ไก่ยักษ์ไล่จิก แม่ไก่นั่นอ้าปากกว้าง จิกหัวนางไม่หยุด
ไม่ต้องตั้งหูก็ได้ยินเสียงแม่ไก่ร้องระงม หลิวชุยฮวาเปิดผ้าคลุมเตียง กระแทกประตูห้องออกไปอย่างโมโห
"หลินเถี่ยฉุย!"
มือเถี่ยฉุยสะดุ้ง ดึงมือออกจากตูดไก่ เหนียวหนึบ ยังเหม็นนิด ๆ
อืม มั่นใจแล้ว ไม่มีไข่
กำลังเตรียมแอบหนี ก็ถูกจับหลังคอแห่งโชคชะตาคว้าไว้ทันที ทั้งตัวถูกยกขึ้น
หลิวชุยฮวาเจียนจะหมดปัญญา "แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปแคะตูดไก่ ไอ้เจ้ากระต่ายน้อยนี่ทำไมไม่เชื่อฟัง..."
ช่วงก่อนไก่ไม่ยอมออกไข่ นางลองคลำตูดไก่ดู บังเอิญให้เถี่ยฉุยเห็นเข้า หลังจากนั้นเจ้าตัวนั่นก็จับไก่สองตัวแคะตูดทุกวัน พูดยังไงก็ไม่ฟัง
เถี่ยฉุยหันกลับมายิ้มหวานให้หลิวชุยฮวา
"คุณย่า หนูผิดไปแล้ว"
ผิดทุกวัน แต่ไม่เคยแก้
"แกดมมือตัวเองสิ เหม็นไหม?"
"เหม็น!"
"เหม็นแล้วยังจะแคะอีก ไอ้เด็กซื่อบื้อ"
"ฮี่ฮี่"
พลางบ่นพลางล้างมือให้เถี่ยฉุยจนสะอาด กลัวนางจะก่อกวนอีก หลิวชุยฮวาเอ่ยว่า "มาช่วยย่าใส่ฟืน"
เถี่ยฉุยดมมือที่ล้างสะอาดแล้ว ไม่เหม็นแล้ว
ใส่ฟืนสำหรับนางก็คือเล่น นางตอบเสียงหวาน "มาแล้ว"
อาหารเช้ายังคงเป็นข้าวโพด กับไข่ต้มหนึ่งฟอง
แล้วก็มันหวานอีกหนึ่งหัว
เถี่ยฉุยถือข้าวโพดนั่งบนธรณีประตู แทะอย่างเอร็ดอร่อย
จางต้าเจี่ยวบ้านตรงข้ามเปิดประตู
"เถี่ยฉุย กินข้าวเช้าอยู่หรือ"
"อื้ม ๆ คุณยายจางกินหรือยังคะ?"
จางต้าเจี่ยวโบกมือ "กินแล้ว ยายของหนูล่ะ ยายมาหามีธุระนิดหน่อย"
เถี่ยฉุยหันไปตะโกนในบ้าน "คุณย่า มีคนมาหา"
หลิวชุยฮวาได้ยินเสียงก็เดินออกมา "อะไรกัน?"
จางต้าเจี่ยวถูมือ เขิน ๆ หน่อย
"คืออย่างนี้น่ะ ตงจื่อบ้านฉัน เธอก็รู้ โตแล้วแต่ยังไม่มีครอบครัว"
"คือว่า อาฮวนบอกพรุ่งนี้จะพาสาวมาดูตัว ฉันก็คิดว่าบ้านเธอยังมีแป้งขาวเหลือไหม ถ้าสาวมา ฉันจะรีดเส้นทำบะหมี่ให้นาง จะได้ไม่ทำให้สาวรู้สึกว่าเราดูแคลนนาง"
หลิวชุยฮวาพยักหน้า ก็สมควรที่จางต้าเจี่ยวจะเอาใจใส่ขนาดนี้ ตงจื่ออ่อนกว่าหลินซ่างจิ้นสามปี ตอนนี้เถี่ยฉุยห้าขวบแล้ว ตงจื่อยังเป็นหนุ่มโสด
"เดี๋ยวฉันไปดูให้ แต่คาดว่าคงไม่มาก"
จางต้าเจี่ยวฟังก็รู้ว่าเป็นไปได้ นางยิ้มหน้าบาน
"อา วางใจเถอะ พอเสร็จหน้านวดข้าวแบ่งอาหารฉันจะคืนเธอทันที ถ้าสำเร็จเธอคือผู้มีบุญใหญ่"
หลิวชุยฮวาไม่ถือสาคำพูดเกรงใจ โบกมือแล้วหันหลังเดินเข้าห้อง
มองดูเถี่ยฉุยที่กำลังแทะข้าวโพด จางต้าเจี่ยวรู้สึกว่าเด็กน้อยนี่ช่างโชคดีจริง ๆ ไม่มีพี่น้อง ของในบ้านก็ทุ่มให้แต่ตัว แต่ว่าบ้านไม่มีลูกชายสืบสกุลได้ยังไง
นางนั่งยอง ๆ ทำหน้าเม้าท์มอย "เถี่ยฉุย พ่อแม่หนูคิดจะให้น้องชายหนูเมื่อไหร่?"
เถี่ยฉุยขมวดคิ้วน้อย นางไม่อยากได้น้องชายหรอก
พ่อบอกแล้ว น้องชายคือผีทวงหนี้ คอยแย่งของกิน
นางเงยหน้าขึ้น ตาปรือถาม "คุณยายจาง เมื่อไหร่คุณยายจะคลอดน้องชายให้อาเต๋อจื่อล่ะคะ? คุณยายยังสาว อยู่ในวัยที่ต้องสู้ชีวิตเลยนะ!"
จางต้าเจี่ยวพูดไม่ออกไปชั่วขณะ พอได้สติก็เขินอาย
"เด็กคนนี้พูดอะไร ฉันอายุป่านนี้จะคลอดลูกอะไร"
เถี่ยฉุยกระพริบตาโต ทำหน้าจริงจัง "ทำไมไม่คลอด ไม่อยากหรือไง?"
“ฮึ”
หลิวชุยฮวาถือแป้งครึ่งชั่งเดินออกมาได้ยินก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ปากเถี่ยฉุยบ้านฉันนี่ ต่อไปต้องไม่มีทางเสียเปรียบแน่
"คุณยายจางของเจ้าถ้าคลอดออกมาได้จริง ก็เป็นไข่มุกในหอยแก่จริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ"
จางต้าเจี่ยวเบะปาก "อะไรกัน แม้แต่เธอก็ยังพูดจาเหลวไหลตามเถี่ยฉุย"
หลิวชุยฮวาไม่หัวเราะเยาะนางแล้ว ส่งแป้งในมือให้
"มีแค่ครึ่งชั่ง พอไหม?"
จางต้าเจี่ยวรีบยื่นมือไปรับ พูดยิ้ม ๆ "พอ ขอบใจจ้ะชุยฮวา"
"เพื่อนบ้านกัน เกรงใจอะไร เถี่ยฉุย เข้าห้อง"
เถี่ยฉุยลุกขึ้นตบก้น "โอเค"