บทที่ 14 สุราหยดหยกวังหลวง
เสียงเอะอะที่ดังมาจากด้านหลัง หลิวชุยฮวาไม่สนใจแม้แต่น้อย อุ้มเถี่ยฉุยกลับบ้านตามลำพัง
“เล่นดี ๆ อยู่ในลานบ้านนะ”
หลิวชุยฮวาวางเถี่ยฉุยลงในสวนผัก ให้เล่นโคลน แล้วรีบไปตักน้ำซักผ้า
เถี่ยฉุยมองคุณย่าที่กำลังวุ่นอยู่กับงาน ขยี้น่องตัวเองเบา ๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงกลางสวนผัก แล้วใช้มือขุดคุ้ยโคลน
“ซีถง ทำไมแกไม่รับโคลนล่ะ?” ถ้ารับโคลนได้ก็ดีสิ ขุดทีเดียวได้ตั้งกองใหญ่
ระบบ: …
สิ่งของที่จะนำมารีไซเคิลจำเป็นต้องมีคุณค่าต่อการวิจัย จากการสแกนของระบบ พบว่าโคลนมีคุณค่าต่อการวิจัยต่ำ
เถี่ยฉุยฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ซีถงดีทุกอย่างก็จริง แต่พูดภาษาคนไม่รู้เรื่อง
ระบบ: …
“โคลนไม่มีคุณค่าตรงไหนกัน โคลนปลูกผักได้ ปลูกพืชผลได้ เอาไปฉาบบ้านก็ได้ โคลนมีประโยชน์ตั้งเยอะ”
สิ่งที่เจ้าตัวน้อยพูดดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ระบบเลือกที่จะไม่สนใจ
อัปเดตภารกิจ: เมื่อรวบรวมซงหลานแล้ว จะสามารถเปิดภารกิจเพิ่มเติมได้
ระบบทำได้เพียงเตือนเรื่องภารกิจไม่หยุด จะให้ทำอย่างไรได้ ถ้าไม่เตือน เจ้าตัวน้อยคงหันหลังแล้วลืมเสียสนิท
เถี่ยฉุยเงยหน้ามองหน้าจอ อะไรนะ ซงหลาน? นั่นมันดอกคาโบชิน่าชัด ๆ
เธอมองดอกคาโบชิน่าที่อยู่ไม่ไกล แล้ววิ่งเข้าไปขุดดินอย่างขะมักเขม้น
หลิวชุยฮวาซักผ้าเสร็จแล้วหันไปมองทางสวนผัก
เห็นเถี่ยฉุยกำลังขุดดิน เธอรีบตะโกนเสียงดัง “อย่ามาขุดทำผักเสียหายนะ ไม่งั้นแม่คนนี้ตีแกแน่!”
เถี่ยฉุยไม่หันกลับมา “รู้แล้วน่า” แล้วก็ขุดดินต่อ
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น รากผักต้นนี้ยาวจริง ๆ เถี่ยฉุยขุดจนเหงื่อท่วมศีรษะ กว่าจะขุดดอกคาโบชิน่าขึ้นมาทั้งต้นพร้อมรากได้