ตอนที่ 13 ไอ้โง่
“แกส่งจดหมายมาให้ฉันตอนไหน?”
หลินเฟิ่นจิ้นเกาหัว หลายปีมานี้เขาได้รับแต่จดหมายของหวังหงหลาน ไม่เคยเห็นจดหมายจากคนอื่นเลย
หลิวชุยฮวาเหลือบมองเขา “ฉันหมายถึงทำไมแกไม่เขียนจดหมายกลับบ้านบ้าง พ่อแกจากไปแล้วแกก็ยังไม่กลับมา เสียแรงที่พ่อรักแกขนาดนั้น”
พอพูดถึงตาแก่หลิน ดวงตาของหลิวชุยฮวาก็แดงเรื่อ มีประกายน้ำตาคลออยู่
ที่เธอรักหลินซ่างจิ้นที่สุด ก็เพราะหลินซ่างจิ้นหน้าตาเหมือนตาแก่หลินมากที่สุด
ส่วนที่ตาแก่หลินรักหลินเฟิ่นจิ้น ก็เพราะหลินเฟิ่นจิ้นเป็นคนซื่อสัตย์และซื่อตรง เขามักเป็นห่วงว่าลูกชายคนรองจะเสียเปรียบคนอื่น
แต่ตอนตาแก่หลินประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต เขาส่งจดหมายไปทีละฉบับ ทว่าทุกฉบับกลับเงียบหายราวกับหินจมทะเล
ตอนนั้นหวังหงหลานยังมาพูดจาเยาะเย้ยถากถาง บอกว่าพอแยกครอบครัวแล้ว หลินเฟิ่นจิ้นก็ไม่ยอมรับพ่อแม่อีกต่อไป
หลิวชุยฮวาไม่เชื่อ เธอไม่คิดว่าลูกชายของตัวเองจะไร้จิตสำนึกถึงขนาดนั้น
หลินเฟิ่นจิ้นเหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ “พ่อจากไปแล้วเหรอ?”
เขาคิดว่าพ่อออกไปทำงานเสียอีก ในห่อสัมภาระยังมีสุราขาวที่พ่อชอบดื่มอยู่ด้วย
“จากไปเมื่อสองปีก่อน เมียแกบอกว่าแกได้ดีแล้ว ไม่อยากยอมรับพวกญาติบ้านนอกอย่างเราอีก”
“แต่เฟิ่นจิ้นเอ๋ย นั่นพ่อแกนะ ที่แกได้ไปเป็นทหารก็เพราะพ่อยอมลดศักดิ์ศรีไปขอร้องให้ คนเราเป็นคนต้องรู้จักสำนึกบุญคุณ”
หลิวชุยฮวาหันหน้าหนี ยกมือเช็ดน้ำตา เธอรู้สึกผิดหวังจนใจเย็นวาบจริง ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะหลานสาวสองคนผู้น่าสงสารนี้ เธอคงไม่ยุ่งกับสองคนนี้หรอก ลูกชายเธอก็ไม่ได้มีแค่คนเดียวเสียหน่อย
หลินเฟิ่นจิ้นลนลานจนมือไม้พันกัน เดินวนไปวนมาอยู่กับที่อย่างร้อนใจ
แค่สามปีเอง ทำไมที่บ้านถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้