ตอนที่ 12 โฮ่งโฮ่ง
“หวังหงหลาน แกเป็นแม่แบบไหนกัน งานอะไร ๆ ก็โยนให้เสี่ยวฮวาทำมาตลอดก็แล้วไป ตอนนี้ยังจะส่งเธอไปเป็นสะใภ้เลี้ยงของคนปัญญาอ่อนอีก! บอกไว้เลย ตราบใดที่แม่คนนี้ยังมีลมหายใจ เรื่องสำคัญในชีวิตของเสี่ยวฮวาก็ไม่มีทางให้แกตัดสินใจ!”
หลิวชุยฮวาผลักประตูบ้านเสี่ยวฮวาเปิดพรวด ก่อนเท้าเอวเริ่มด่ากราด
หวังหงหลานที่กำลังคุยกับยายม้าได้ยินเสียงแม่สามี สีหน้าก็แข็งค้างไป ก่อนจะยิ้มให้ยายม้า
“ฉันขอไปดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น”
ยายม้าไม่พูดอะไร ลุกขึ้นเงียบ ๆ แล้วเดินเข้าไปในลานบ้าน
หวังหงหลานรีบเดินออกไป ยื่นมือจะไล่คนทันที
“แบ่งบ้านกันไปแล้ว มาบ้านฉันทำไม เรื่องในบ้านฉันไม่ต้องให้ยายแก่แบบแกมายุ่ง”
“พูดบ้าอะไรของแก! ต่อให้แบ่งบ้านกันแล้ว เด็กก็ยังต้องเรียกฉันว่าย่า ถ้าแกกล้าทำเรื่องไร้หัวใจแบบนั้น ฉันจะเขียนจดหมายบอกเฟิ่นจิ้นเดี๋ยวนี้!”
ถึงหลินเฟิ่นจิ้นจะเป็นคนไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราว แต่ก็คงไม่ถึงกับยอมให้ลูกสาวตัวเองไปเป็นสะใภ้เลี้ยงหรอก
หวังหงหลานจ้องหลิวชุยฮวาเขม็ง ไม่มีใครขัดขวางเธอจากการมีลูกชายได้หรอก
เขียนจดหมายงั้นเหรอ? ต่อให้เขียนไป เฟิ่นจิ้นก็ไม่ได้รับอยู่ดี เขาย้ายไปประจำการที่อื่นนานแล้ว
“ไสหัวไป ๆ เรื่องในบ้านฉันไม่ต้องให้ยายแก่ไร้ประโยชน์อย่างแกมาชี้นิ้วสั่ง!”
หลิวชุยฮวากัดฟันกรอด ยิ่งมองผู้หญิงคนนี้ก็ยิ่งโมโห จึงคว้าไม้ตากผ้าในมือพุ่งเข้าใส่
ทั้งคู่ยื้อยุดฉุดกระชากกัน ไม่มีใครยอมใคร
หลิวชุยฮวาอายุมากแล้วก็จริง แต่ทำงานไร่มาตลอดชีวิต แรงจึงไม่น้อย คว้าแขนเสื้อของหวังหงหลานไว้ได้ในทีเดียว
หวังหงหลานดิ้นสุดแรง ปากก็ด่าพึมพำไม่หยุด “ยายแก่หนังเหนียว ไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!”
หลิวชุยฮวาถูกหวังหงหลานบิดแขนจนเซถอยหลังไปสองก้าว เกือบล้มลง