หลิวชุยฮวากำลังล้างผักอยู่ พอได้ยินเสียงร้องไห้ก็รีบวิ่งไปที่เล้าไก่ทันที
"เป็นอะไรอีกล่ะ?"
เถี่ยฉุยหน้าน้อยๆ กางแขนวิ่งไปหาหลิวชุยฮวา "อือๆ แกล้งหนู"
หลิวชุยฮวามองมือที่เปื้อนอะไรไม่รู้ของหลานสาว ก็หลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ เถี่ยฉุยก็เลยล้มลงไปกองกับพื้นอย่างช่วยไม่ได้
เธอนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น สายตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ
หลิวชุยฮวาลูบจมูกตัวเอง นี่ก็โทษเธอไม่ได้นะ มือเต็มไปด้วยขี้นกแล้วไม่หลบเนี่ยนะสิงั่ง
เธออุ้มเถี่ยฉุยขึ้นมา อุ้มไปที่กะละมังน้ำ แล้วล้างมือให้พลางด่าไปด้วย
"ไม่ไปวุ่นวายกับไก่ จะไปจับขี้นกไก่เล่น เธอสมองหายหรือไง"
"ขี้นกไก่เหม็นจะตาย เสี่ยวเฉ่ายังไม่เคยจับขี้นกไก่เล่นเลย"
"ทั้งวันเอาแต่ทำเรื่องสกปรกแบบนี้ ไม่รู้ว่าเหมือนใคร"
"อย่ามาว่าเหมือนฉันนะ ฉันไม่ได้โง่แบบเธอ"
เถี่ยฉุยเบะปาก น้อยใจยิ่งกว่าเดิม
โดนระบบแกล้งก็เท่านั้น ยายยังมาด่าเธออีก
"สบู่ก้อนนี้ฉันไม่กล้าเอาไปซักผ้าละ มีแต่กลิ่นขี้นกเต็มไปหมด"
เถี่ยฉุยโกรธแล้ว เธอตัดสินใจว่าจะไม่ยุ่งกับยายอีกแล้ว สะโพกน้อยๆ บิด แล้ววิ่งกลับห้องไปเอาหน้าซุกกับผ้าห่ม
"ถ้าไม่ให้ขนมสามเม็ด ฉันจะไม่ยุ่งกับยายเลย"
ข้างนอกเงียบกริบ ไม่มีเสียงอะไรเลย เธอเงยหน้าออกจากผ้าห่ม แอบมองออกไปข้างนอก
ในบ้านไม่เห็นใคร ยายไม่มาเอาใจเธอเลย เธอยิ่งน้อยใจใหญ่
มองหน้าจอแสงสีฟ้า ยิ่งคิดยิ่งแค้น เธอหยิบรองเท้าแตะเล็กๆ ของตัวเองปาไป
ปาไปพอดีโดนหลิวชุยฮวาที่เดินถือชามซุปเข้ามา