ยังไม่ทันที่หลิวชุยฮวาจะร้องด่า หลินซ่างจิ้นก็ไวมือไวตาดึงเถี่ยฉุยกลับมาได้ทัน
“หนูน้อยสายทรยศ”
เถี่ยฉุยอ้าปากจะร้องไห้ หลินซ่างจิ้นรีบปิดปากเธอ ถอนหายใจอย่างจนใจ “เฮ้อ ตั้งใจว่าจะหางานทำได้แล้วจะซื้อขนมให้หนูกินทุกวัน”
“ตอนนี้ในเมืองกำลังฮิตลูกอมแบบนึง ชื่อไป๋ไป้ทู่ หนูไม่เคยกินใช่ไหมล่ะ? กลิ่นหอมนมชัดๆ เลยนะ”
เถี่ยฉุยตาเป็นประกาย ดึงมือหลินซ่างจิ้นออก
“พ่อ หนูอยากกิน!”
เธอยื่นมือเล็กๆ ขึ้นมานับ “พ่อติดหนูอยู่สองจินขนมเถาซู ลูกอมผลไม้สามจิน แตงโมเคลือบน้ำตาลเสียบไม้หนึ่งไม้ แล้วก็...อะไรอีกนะ...”
นิ้วทั้งสิบยังนับไม่ครบ “ขนมลอยฟ้า” ที่เถี่ยฉุยกินมาตลอดหลายปี
มองหน้าลูกสาวผู้บริสุทธิ์ จิตสำนึกของหลินซ่างจิ้นจุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ไป๋เหลียนที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “แค่นี้เองเหรอ? พ่อหนูยังบอกว่าจะซื้อบ้านเดี่ยวกับรถเก๋งให้หนูเลยนะ”
เธอเองก็ไม่รู้หรอกว่าบ้านเดี่ยวกับรถคืออะไร แต่ฟังดูยิ่งใหญ่ดี
หลินซ่างจิ้นมองหน้าภรรยาและลูกสาว พวกเธอไม่บ่น ไม่ตำหนิ กลับเอาเรื่องเหล่านี้มาพูดเล่นเป็นเรื่องขำ
บรรยากาศช่างสดใสรื่นเริง แต่เขากลับรู้สึกจุกในใจอย่างประหลาด
ชาติก่อนตัวเองใช้ชีวิตไปวันๆ เพราะมีพ่อรวยคอยเลี้ยง แต่ชาตินี้เขาทำได้แค่พึ่งพาตัวเอง
ที่ผ่านมาใช้ชีวิตเละเทะ คิดว่าตัวเองรู้ทิศทางอนาคตก็เลยเอาแต่ประมาท
แต่เสี่ยวเหลียนที่ตามเขามา ถึงขั้นครีมทาหน้าแบบครีมหิมะยังไม่กล้าทาให้หนาๆ เขาช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน
ไป๋เหลียนรู้สึกแปลกๆ ทำไมจู่ๆ ผู้ชายตัวเองดูเหมือนจะร้องไห้