เดินกลับมาถึงบ้านก็เกือบเที่ยงคืน ทำงานมาทั้งวัน แถมยังต้องเดินเข้าเมืองไปกลับหนึ่งรอบ สีหน้าของหลินซ่างจิ้นดูเหนื่อยล้าพอสมควร
แต่พอเห็นแสงตะเกียงที่สว่างอยู่ในห้อง มุมปากของเขาก็เผยอรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
“ที่รัก เถี่ยฉุยพ่อกลับมาแล้ว”
เถี่ยฉุยที่กำลังเล่นขี่ม้าไม้กับไป๋เหลียนอยู่ได้พุ่งตรงเข้าหาเขาทันที: “พ่อ!”
หลินซ่างจิ้นกางแขนรับเธอไว้ในอ้อมกอด: “วันนี้เล่นอะไรมาบ้างลูก?”
เถี่ยฉุยยื่นนิ้วเล็ก ๆ ขึ้นมานับ: “เล่นกับพี่เสี่ยวฮวา กินเนื้อด้วย...”
พอคิดถึงระบบที่ชอบแกล้งเธอ เธอก็มุ่ยปากทันที: “พ่อ ระบบแกล้งหนู มันบอกว่าขี้ไก่แลกเงินได้ หนูใช้มือหยิบไปแล้วนะ แต่มันก็ไม่ให้เงินหนู”
หลินซ่างจิ้น: ...
เขารู้อยู่แล้วว่าระบบนั่นไม่ใช่ระบบเอาถูกเอาเรื่องอะไร แค่กางเกงใน ถุงเท้าเหม็น ขี้ไก่... ต่อไปมันจะให้ไปขุดอุจจาระในส้วมหรือไง?
เห็นพ่อไม่สนใจตัวเอง เถี่ยฉุยก็ลุกขึ้นยืนแล้วดึงกางเกงลง เผยให้เห็นก้นน้อย ๆ เนื้อขาวเนียน: “ยายก็ตีหนูที่ก้นด้วย ตอนนี้ยังแสบ ๆ อยู่เลย”
หลินซ่างจิ้นยื่นมือดึงกางเกงให้เธอ: “น่าอายนะลูก เวลาอยู่ข้างนอกห้ามถอดกางเกงเด็ดขาดรู้ไหม? พ่อเอาของอร่อยมาให้ด้วย ดูสิว่านี่คืออะไร?”
พูดจบเขาก็ทำทีเหมือนนักมายากล หยิบลูกอมแดง ๆ เสียบไม้หนึ่งแท่งออกมาจากกระจาด
“ว้าว!”
เถี่ยฉุยตาเป็นประกาย: “พ่อ นี่คืออะไร?”
หลินซ่างจิ้นยิ้มแล้วยื่นให้เธอ: “นี่คือท้อฟฟี่แดงไง ลองชิมดูสิ”
เถี่ยฉุยกัดเข้าคำหนึ่ง หวาน ๆ อมเปรี้ยวนิดหน่อย
“อร่อย พ่อก็กิน แม่ก็กิน เรากินด้วยกัน”
ครอบครัวสามคนช่วยกันกินท้อฟฟี่แดงจนหมด หลินซ่างจิ้นก็ถือเสื้อผ้าไปอาบน้ำ