นักเรียนมัธยมปลายนี่ช่างแข็งแกร่ง โดยเฉพาะนักเรียนที่กำลังจะขึ้นชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย!
หลินซือเถาใช้เวลาเพียง 10 นาทีก็ยอมรับความจริงได้ (ถึงไม่ยอมรับก็ไม่มีทางเลือกอยู่ดี)
เธอชี้ไปที่กองบนพื้น “นะ...นี่เธอบอกว่าก้อนนี่คือ...จางฉี่เผิงเหรอ?!”
หลังหลีเกอกับตู้เจวียนยืนยันพร้อมกัน หลินซือเถาก็เหม่อลอย ตาพร่ามัว พึมพำกับตัวเอง เดี๋ยวก็หัวเราะแห้ง ๆ เดี๋ยวก็เหม่อ สภาพจิตใจช่างงดงามเหลือเกิน
หลีเกอไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงยื่นผลึกใสก้อนหนึ่งให้เธอ
“อยากรู้อะไรมากกว่านี้ก็กินมันเข้าไป”
“ถ้าไม่กินจะเป็นยังไง?” หลินซือเถาถามเสียงแผ่ว
หลีเกอตอบ “ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่กลายเป็นแบบเพื่อนจางนั่นแหละ”
หลินซือเถา “……” เธอมีสิทธิ์เลือกด้วยเหรอ?
ตู้เจวียนอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ยังไม่ทันได้เอ่ย หลินซือเถาก็คว้าผลึกขึ้นมากลืนลงไปทันที คำพูดของตู้เจวียนจึงตามหลังมาอย่างไร้เรี่ยวแรง “ไม่งั้นล้างมันก่อนดีไหม...ยังไงก็เพิ่งควักออกมา...”
หลินซือเถาเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา กำลังจะอาเจียนออกมา แต่ผลึกกลับละลายทันทีที่เข้าปาก
วินาทีถัดมา เธอรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
ไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นสมองต่างหาก!
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกฝันร้ายคืนที่มีการนับถอยหลังผุดขึ้นในสมองอย่างชัดเจน หมอกที่ปกคลุมอยู่ลึกในสมองถูกผ่าออกอย่างฝืนบังคับ ทำให้เธอตื่นรู้ขึ้นมาทันที!
หลินซือเถาหน้าซีดราวกับผี “ฉะ...ฉันนึกออกหมดแล้ว...การนับถอยหลัง...คืนนั้นที่โรงแรมซานฉา...”
หลีเกายักไหล่ เรื่องที่เหลือเธอยกให้ตู้เจวียนจัดการ พี่สาวตู้เจวียนเก่งเรื่องเลี้ยงเด็กกว่าเธอ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากตู้เจวียนอธิบายอย่างละเอียด หลินซือเถาก็เข้าใจสถานการณ์