หลินซือเถามาบ้านหลีเกอเป็นครั้งแรก เดิมทีระหว่างทางเธอทั้งสงสัยทั้งตื่นเต้น แต่หลังจากถูกลากไปฝึกหนักมาตลอดช่วงบ่าย ต่อให้เป็นวัวก็คงล้มหมอบไปแล้ว
โดยเฉพาะเมื่อมาถึงบ้านหลีเกอ เธอก็พบว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย
“นี่พี่ตู้เจวียน เพื่อนบ้านชั้นบนของฉัน ชอบชวนฉันกินข้าวบ่อย ๆ”
“นี่เพื่อนร่วมชั้นของฉัน หลินซือเถา”
หลีเกอแนะนำสั้น ๆ
หลินซือเถาเป็นคนสายอี จึงรีบกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทักทายตู้เจวียน
ตู้เจวียนพยักหน้าอย่างเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะมองหลีเกอ แววตาเผยความสงสัยที่มีเพียงพวกเธอสองคนเท่านั้นที่เข้าใจ
ช่วงบ่ายเธอได้รับข้อความจากหลีเกอ บอกว่าตอนกลางคืนจะมี ‘อาหารเดลิเวอรี’ มาส่งถึงบ้านเอง อาหารเดลิเวอรีที่ว่าหมายถึงหลินซือเถาคนนี้หรือเปล่า?
หลีเกอรู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจผิด จึงส่ายหน้าเบา ๆ
พี่ตู้เจวียนเข้าใจแล้ว เธอวางถังขยะลง
ตอนกลางคืน ทั้งสามกินอะไรง่าย ๆ ฝีมือตู้เจวียนทำอาหาร รสชาติเยี่ยมมาก หลินซือเถากินจนไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นเลย
พอกินเสร็จ หลินซือเถาก็อยากลากหลีเกอเข้าสู่มหาสมุทรแห่งการเรียนรู้
“ไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยพาเธอไปเปิดประตูสู่โลกใบใหม่”
“เปิดตอนนี้ไม่ได้เหรอ!” หลินซือเถาตาเป็นประกาย พอพูดถึงการเรียนก็มีแรงขึ้นมาทันที “ฉันนี่แหละราชาจีจี!”
“เร็วเกินไป โลกใบใหม่ยังไม่เปิดประตูหรอก”
หลีเกอพูดพลางเดินตรงไปที่สวน นอนเอกเขนกบนเก้าอี้โยก ปล่อยให้ยุงกัด
ตู้เจวียนเดินตามออกไป นั่งลงข้างเธอ สูดกลิ่นคาวในอากาศแล้วกะพริบตา “เหม็นจัง”