สภาพบนชั้นสองและชั้นสามของบ้านพักไม่เหมือนกับชั้นหนึ่งนัก บนทางเดินยังมีผู้คนติดอยู่ไม่น้อย
พวกเขาห้อยอยู่บนเพดานทางเดิน ราวกับถุงน้ำดีที่ย่างอยู่บนแผงขายไก่ย่าง
หลีเกอจัดการจิ้มถุงน้ำดีที่อยู่ใกล้ ๆ ให้แตกไปหลายลูก แล้วขึ้นบันไดต่อโดยไม่ชะลอฝีเท้าแม้แต่น้อย
ชั้นสี่ ทางเดินแคบและบิดเบี้ยวยิ่งกว่าชั้นล่าง ผิวผนังเดิมถูกเยื่อเมือกสีแดงคล้ำเข้ามาแทนที่จนหมดสิ้น
เยื่อเมือกเหล่านั้นกระเพื่อมขึ้นลงเบา ๆ ราวกับกำลังหายใจ บนผิวเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีเขียวอมฟ้าที่เต้นตุบ ๆ
แม้จะมีชุดป้องกันกั้นอยู่ หลีเกอก็ยังได้กลิ่นคาวหวานเลี่ยน คล้ายเลือดหรือไม่ก็น้ำนมบูด
แสงสว่างไม่รู้มาจากไหน เป็นสีส้มอมเหลืองสลัวอบอุ่น ชวนให้นึกถึงสภาพแวดล้อมภายในมดลูกอย่างบอกไม่ถูก
ด้ามค้อนของหลีเกอครูดผ่านผนัง เยื่อเมือกหดหนีไปเล็กน้อยราวกับหวาดกลัว ทิ้งรอยเปียกเหนียวไว้เป็นทาง
ฝีเท้าของเธอแผ่วเบา ทว่าทุกครั้งที่เท้าแตะพื้น พื้นนุ่มยวบใต้ฝ่าเท้าจะส่งเสียงทุ้มหนักราวกับเสียงหัวใจเต้น
บนทางเดินไม่มีถุงน้ำดีให้เห็น เธอสัมผัสได้ว่ามลทินที่เข้มข้นที่สุดอยู่ในห้องชุดที่ใหญ่ที่สุดตรงสุดทางเดิน
ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นคาวหวานก็ยิ่งแรงขึ้น ทั้งยังมีบางอย่างเพิ่มเข้ามา… กลิ่นของความโศกเศร้าหรือ?
มันไม่ใช่สิ่งที่รับรู้ผ่านการดมกลิ่น แต่ส่งผลต่อจิตใจโดยตรง ความเศร้าเหนียวหนืดนั้นพยายามซึมผ่านรูขุมขนทุกแห่งเข้าสู่ร่างกาย
ประตูเปิดอยู่
หรือจะพูดให้ถูกคือ ประตูบานนั้นเติบโตเชื่อมติดกับผนัง กลายเป็นช่องเปิดของเยื่อเนื้อที่เต้นตุบ ๆ อย่างผิดรูป หลีเกอหยุดอยู่ตรงปากช่องแล้วมองเข้าไปข้างใน
เพียงมองแวบเดียว หลีเกอก็รู้แล้วว่าทำไมถึงไม่มีใครอยู่บนชั้นสี่
ห้องแปรสภาพไปจนหมดสิ้น ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อยู่ตรงกลาง มีเพียงก้อนเนื้อขนาดมหึมาที่ประกอบขึ้นจากเนื้อเยื่อสีแดงคล้ำไหลเยิ้ม