ที่พักโฮมสเตย์อยู่ใกล้ชายหาด ไม่ไกลจากประตูใหญ่มีจุดฝักบัวน้ำจืด หลีเกอถอดชุดป้องกันออกแล้วเดินไปอาบน้ำตรงนั้นอย่างไม่แยแสสายตาคนนับไม่ถ้วน
อากาศร้อนกลางฤดูร้อน เผ่าพันธุ์ประหลาดไม่ได้ทำให้เธอบาดเจ็บอะไร แต่เกือบทำให้เธอถูกอบจนเป็นลมแดด
ด้านหนึ่งอาบน้ำเอื่อยเฉื่อย อีกด้านหนึ่งเร่งช่วยชีวิตแข่งกับเวลา ภาพตรงหน้าช่างแตกต่างกันราวคนละโลก
ทุกคนอดเหลือบมองไปทางเธอไม่ได้ แววตาซับซ้อนอย่างยิ่ง
“ฉันไปล้างตัวบ้างดีกว่า เหม็นอับจะแย่แล้ว” หลินซือเถาถอดชุดป้องกันออก ก่อนถามคนข้าง ๆ ว่า “พี่เจวียนจะไปล้างตัวไหม?”
“ฉันไม่ไปหรอก” ตู้เจวียนส่ายหน้า เสื้อยืดผ้าฝ้ายที่เธอสวมจะบางจนมองทะลุหลังเปียกน้ำ
ตู้เจวียนครุ่นคิดว่า กลับไปแล้วคงต้องซื้อเสื้อผ้าสีเข้มที่แห้งเร็วสักหน่อย แบบที่เสี่ยวหลีใส่อยู่ก็ดีมาก ทั้งคล่องตัว แห้งสบาย และสะดวกต่อการเคลื่อนไหว แค่โดนน้ำก็แห้งไว ไม่ทำให้เสียเวลาอะไร
ฮั่วจวินหลันหาผ้าขนหนูมาสองผืน เห็นตู้เจวียนยังสงบนิ่ง แล้วหันไปมองอีกด้าน เด็กมัธยมปลายสองคนเริ่มสาดน้ำใส่กันแล้ว
“วัยหนุ่มสาวนี่ดีจริง ๆ มีแรงเหลือเฟือ” เธอยื่นผ้าขนหนูให้ตู้เจวียน ก่อนมองไปทางหลีเกอ “คราวนี้ต้องขอบคุณพวกคุณจริง ๆ”
“หลัก ๆ ต้องยกความดีความชอบให้เสี่ยวหลีกับเสี่ยวเถา” ตู้เจวียนรับผ้าขนหนู กล่าวขอบคุณเสียงเบา แล้วเดินไปทางที่มีเสียงน้ำและเสียงหัวเราะดังมา
หลีเกอกับหลินซือเถาอาบน้ำเสร็จแล้วเช่นกัน ทั้งคู่รับผ้าขนหนูมาเช็ดผมจนยุ่งฟูเหมือนสิงโตแผงคอดำ แล้วพูดพร้อมกันด้วยน้ำเสียงหวานหยดว่า “ขอบคุณค่ะ พี่ตู้เจวียน~”
จากนั้นทั้งคู่ก็โอบไหล่กันเตรียมเดินจากไป ตู้เจวียนยิ้มพลางเดินตามหลัง แววตาเปี่ยมเอ็นดู
“ทั้งสามคน รอก่อนครับ!”
“นักเรียนหลี นักเรียนหลิน พี่เจวียน รอสักครู่…”
เสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน ทั้งสามหันกลับไป เห็นฮั่วจวินหลันกับหัวหน้าหน่วยรบพิเศษเดินเข้ามา ส่วนด้านหลังอีกฝ่ายยังมีสมาชิกทีมตามมาหลายคน