หลีเกอออกจากทางออกสถานีรถไฟใต้ดิน ก็เห็นหลินซือเถายืนอยู่ตรงนั้น อากาศร้อนจัดขนาดนี้ เธอยังสะพายกระเป๋าใบโตที่ยัดหูฟังไว้ข้างใน ปากพึมพำท่องอะไรบางอย่าง ดูจากรูปปากก็รู้ว่ากำลังท่องศัพท์
นอกจากนั้น ในมือเธอยังกอดหนังสือปกแข็ง《อาจารย์เก่งสอนเธอสอบเข้าชิงเป่ย》เอาไว้ด้วย
หลีเกอกวาดตามองเธออีกครั้ง ก่อนแอบชื่นชมในใจ: สมแล้วที่เป็นหัวหน้าห้องหลินผู้เที่ยงธรรม มลทินบนตัวมีน้อยจริง ๆ
“ไปกันเถอะ” หลีเกอดีดนิ้วตรงหน้าเธอ
หลินซือเถาสะดุ้ง ก่อนจะยิ้มดีใจในวินาทีถัดมา แล้วโผเข้ากอดหลีเกาแน่น “เสี่ยวเกอ คิดถึงเธอแทบตายเลย~”
หลีเกอชะงักอย่างอึดอัดเล็กน้อย ใช้ศอกดันหลินซือเถาออกไป แต่ก็ไร้ผล หลินซือเถาเกาะคอเธอหนึบเหมือนหมีโคอาลา
“จางฉี่เผิงมาถึงหรือยัง?”
“ไม่รู้ ไอ้หมอนั่นไม่ตอบข้อความฉัน หึ! ยังไงวันนี้ถ้ามันกล้ามา ฉันจะจัดการให้มันกลับไปไม่ถูกเลย!”
หลินซือเถาลากหลีเกาเดินเร็วไปยังร้านกาแฟที่อยู่ข้างทางออกสถานีรถไฟใต้ดิน ท่าทางฮึกเหิมเต็มที่ “วันนี้มารยาทช่างหัวมัน ยายคนนี้จะให้มันได้รู้ซึ้งถึงความยิ่งใหญ่ของศิลปะการด่าทอแบบจีน!”
พอเข้าไปในร้านกาแฟ เครื่องปรับอากาศแรงจัดก็ขับไล่ไอร้อนออกไปทันที
หลีเกากวาดตามองไปรอบร้าน แล้วล็อกเป้าหมายไปยังที่นั่งมุมร้านทันที ไม่มีเหตุผลอื่น ที่บริเวณนั้นมีแมลงโปร่งใสรูปร่างคล้ายปลิงอยู่เต็มไปหมด
คนทั่วไปมองไม่เห็น หากเหยียบปลิงเหล่านั้นเข้า ปลิงก็จะแตกดังแปะ แล้วไม่นานก็แบ่งตัวกลายเป็นปลิงตัวเล็กมากขึ้น