คนที่เชิญหลีเกอไปนอนเป็นเพื่อนคือหลิวเหมยจวิน
ค่าตอบแทนสูงลิ่ว คืนละ 3,000 หยวน
หลีเกอตกลง แถมยังใจป้ำเสนอโปรโมชันซื้อหนึ่งแถมสองฝ่ายเดียว พาตู้เจวียนกับหลินซือเถาไปบ้านหลิวเหมยจวินด้วย
คฤหาสน์ฮวาซี หลิวเหมยจวินอยู่บ้านคนเดียว เธอมองหญิงสาวสามคนที่มาให้บริการถึงบ้านด้วยรอยยิ้มแข็งเกร็ง
หลินซือเถาก้าวเข้าประตูก็ร้องอุทานไม่หยุด “โห! ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่าทำไมถึงมีคนเรียกเธอว่าคุณหนูใหญ่ เหมยจวิน เธอนี่เก็บงำความร่ำรวยไว้จริง ๆ!”
หลิวเหมยจวินถลึงตาใส่ “พูดซะเหมือนบ้านเธอขาดเงินอย่างนั้นแหละ องค์หญิงแห่งงานเลี้ยงเจวียน!”
หลินซือเถาขนลุกซู่ “อย่านะ! บ้านฉันเปิดแค่ร้านอาหาร พ่อฉันก็เป็นแค่ทันตแพทย์ จะมีปัญญาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”
คฤหาสน์ฮวาซีมีอีกชื่อในเมืองเจวียนว่า คฤหาสน์ผู้มีอำนาจ ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะได้อยู่ที่นี่
ต่างจากหลินซือเถากับหลีเกอที่วางตัวสบาย ๆ ตู้เจวียนกลับดูเกร็งอยู่บ้าง เธออายุมากที่สุดด้วย เมื่ออยู่ท่ามกลางเด็กสาวเหล่านี้จึงดูแปลกแยกอย่างเห็นได้ชัด
สำหรับหลิวเหมยจวิน ตู้เจวียนก็เป็นคนแปลกหน้าเช่นกัน อีกฝ่ายเอาแต่พินิจมองเธอ สายตานั้นไม่ได้ถึงกับหยิ่งยโส แค่มีท่าทีมองจากที่สูงลงมาเป็นนิสัย
“จะจ่ายเงินเมื่อไหร่?” เสียงของหลีเกอตัดบทการพินิจมองตู้เจวียนของหลิวเหมยจวิน
หลิวเหมยจวินขมวดคิ้ว พยายามสะกดความไม่พอใจแล้วพูดว่า “หลีเกอ เธอไม่ได้บอกตั้งแต่แรกว่าจะพาคนอื่นมาด้วย”
หลีเกอส่งเสียงอ้อ “ฉันไม่คิดเงินเพิ่ม เธอกำไรแล้ว”
หลิวเหมยจวินเริ่มเดือดดาล ช่วงหลายวันที่ติดอยู่ในซีซื่อด้วยกัน เธอรู้สึกเชื่อใจและชื่นชอบหลีเกออย่างบอกไม่ถูก
แต่ความรู้สึกดี ๆ นั้นมลายหายไปในวันที่กลับถึงเมืองเจวียน เมื่อหลีเกออัดเจิ้งเทียนเฉิงจนยับ แล้วถูกพาตัวไปโรงพัก
ช่วงนี้ชื่อเสียงของหลีเกอปรากฏบนอินเทอร์เน็ต หลิวเหมยจวินยิ่งไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเธอมากนัก
เหตุผลก็ไม่มีอะไร ในสายตาของหลิวเหมยจวิน หลีเกอคงเรียนต่อไม่ได้แล้ว
เธอไม่อยากเป็นเพื่อนกับคนที่อนาคตมีวุฒิการศึกษาแค่มัธยมต้น ทั้งยังมีแววอนาคตริบหรี่และมีประวัติด่างพร้อย