เงาร่างสีทองอร่ามพุ่งแหวกอากาศเข้ามา เฉียดใบหน้าด้านข้างของหลิวเหมยจวิน ก่อนฟาดใส่หลินเป่ยจนเซถลา
หลีเกอก้าวพรวดเข้าไป เตะกวาดขาจนหลินเป่ยล้มคว่ำ จากนั้นก็ฉวยค้อนใหญ่บนพื้นขึ้นมา แล้วฟาดเข้าที่อกของหลินเป่ยอีกครั้ง
“อ๊ากกกก!!” หลิวเหมยจวินกรีดร้องสุดเสียง
เสียงของเธอแทงแก้วหูหลีเกอจนปวดแปลบ เธอคว้าตัวอีกฝ่ายฉีกกระชากออกแล้วโยนไปด้านข้าง ก่อนจะฟาดค้อนลงไปอีกหลายครั้ง จนร่างของหลินเป่ยแหลกเละ
ระหว่างที่หลีเกอจัดการหลินเป่ย หลินซือเถากับตู้เจวียนก็ไม่ได้นิ่งเฉย ทั้งคู่รีบลุกขึ้น ตู้เจวียนกดถังขยะไว้ ส่วนหลินซือเถาใช้หนังสือ《สอบเข้าชิงเป่ย》แทนค้อน กระทุ้งเศษซากที่เหลือของโจวเยวี่ยลงถังขยะอย่างไม่ยั้ง
ร่างของหลินเป่ยถูกหลีเกอทุบจนแทบไม่เหลือชิ้นดี เหลือเพียงศีรษะที่ยังสมบูรณ์อยู่
อดีตเพื่อนร่วมชั้นคนนี้กลายสภาพเป็นเผ่าพันธุ์ประหลาดไปแล้ว ดวงตาขาวโพลนราวกับคนตาย แม้ศีรษะจะขาดจากร่าง และร่างกายถูกแส้กระดูกกินไปแล้ว แต่ศีรษะยังคงมีชีวิต ปากพร่ำเรียกชื่อ ‘หลีเกอ’ ไม่หยุด
“ทำไมถึงตามหาฉัน?” หลีเกอถาม
ปากของหลินเป่ยขยับขึ้นลง กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก พอได้ยินชื่อ ‘หลีเกอ’ ก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นมา “ตามหาหลีเกอ... กินเธอ... หิวเหลือเกิน... กินเธอ... แล้วจะไม่หิว...”
สีหน้าของหลีเกอไม่เปลี่ยนแปลง
เผ่าพันธุ์ประหลาดต้องการกินผู้ตื่นรู้ เป็นเรื่องปกติ