"พ่อครับ จัดการเรื่องเสร็จแล้ว"
บนเรือ หลินรุ่ยพูดใส่โทรศัพท์
หลินกวงเย่าถามเสียงเย็น "ไอ้เด็กนั่นก่อปัญหาหนักไหม?"
"ไม่เลยครับ"
"ไม่ขัดขืนเลย?"
หลินกวงเย่าค่อนข้างประหลาดใจ
หลินรุ่ยยิ้มเจื่อน "พ่อครับ เสี่ยวฮุยไม่ใช่เด็กเล็กแล้วนะ แค่ดื้อนิดหน่อย หรือพูดว่าหัวแข็งก็ได้ เขายังบอกด้วยว่า ตกลงรับใช้ชาติ 2 ปี ก็คือ 2 ปี เรื่องที่ตัดสินใจแล้ว เขาจะเดินให้ถึงปลายทาง จากนั้นก็ลาออกไปอย่างสง่าผ่าเผย!"
หลินกวงเย่าสูดจมูก "นับว่าเขายังไว้หัว!"
"พ่อครับ จริง ๆ แล้วเสี่ยวฮุยไม่เลวเลย และ... ผมสัมผัสได้ล่ะว่าเขาเปลี่ยนไป"
"พูดเลอะ!"
หลินกวงเย่าพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "เปลี่ยนน่ะถูกแล้ว ไม่งั้นฉันส่งเขาเข้าไปในค่ายทหารทำไม? 4 เดือนแล้ว ถ้ายังเหมือนเดิมอีก ก็ไม่ใช่คนตระกูลหลิน!"
หลินรุ่ยพูดพลางยิ้ม "จากเรื่องคราวนี้ ผมยิ่งมั่นใจในตัวเสี่ยวฮุยขึ้นเรื่อย ๆ"
"ผมรับรองกับพ่อได้เลยว่า อีก 2 ปี ต่อให้เขาเก็บกระเป๋ากลับบ้านจริง ๆ ก็ต้องเข้าใจความหมายของการเป็นทหารแน่นอน และไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิม"
หลินกวงเย่าพยักหน้า "หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น หวังว่าอีก 2 ปี เขาจะมีเลือดเนื้อความเป็นคน ไม่ใช่ไอ้ลูกเต่าอีก!"
หลินรุ่ยมุมปากกระตุก
ถ้าน้องเป็นลูกเต่า พ่อกับผมจะกลายเป็นอะไร?
รวมพลครอบครัวเต่า?
วางสาย หลินรุ่ยมองทะเลสีครามสุดลูกหูลูกตา สูดลมหายใจลึก "เสี่ยวฮุย นายคือลูกหลานตระกูลทหาร 2 ปีนี้ อย่าทำให้พวกเราผิดหวังนะ..."
...
"ทำความเคารพพลทหารใหม่!"
หัวหน้าหมวดตะโกนเสียงดัง นายสิบทั้งหมดทำความเคารพพร้อมเพรียงกัน
การกระทำรวดเร็วและเป็นระเบียบ จนหลินฮุยทำตัวไม่ถูก รีบตอบรับ
เสร็จสิ้น!
หัวหน้าหมวดเดินเข้ามาอย่างกระตือรือร้น รับเป้ของเขา "สหายหลินฮุย ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับการมาของนาย!"
หลินฮุยพยักหน้าอย่างเก้อเขิน รู้สึกไม่ชินสักนิด
มันไม่เหมือนที่เขาคิดไว้เลยนะ?
"ขอแนะนำตัว ผมเวยหย่งเหนียน เป็นหัวหน้าหมวดที่นี่ พวกเขาคือโจวเผิง, อู๋เมิ่ง... หลิวซาน เราคือผู้พิทักษ์แดนตะวันตกเฉียงใต้ เป็นด่านแรกของปิตุภูมิ!"