"หลินฮุย ไปที่ใหม่แล้วดูแลตัวเองดี ๆ นะ ฐานการผลิตคือบ้านของนายตลอดไป"
หน้าตึกหอพัก ไอ้หม่ามองหลินฮุยแล้วถอนหายใจลึก ๆ "อย่าเคียดแค้นทหารเก่า แล้วก็อย่าโทษสิบโทผู้ดูแลเสบียง ให้นึกถึงข้อดีของพวกเขาให้มาก ๆ พวกเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก"
หลินฮุยสะอื้น "ผมรู้ หัวหน้าหมวด..."
"เอาล่ะ"
ไอ้หม่าเอี้ยวตัว "ไปที่ใหม่แล้วก็อย่าลืมหัวหน้าหมวดคนนี้ก็พอ"
เฉินเอ้อหู่ร้องไห้โฮออกมาทันที "พี่ฮุย พี่ฮุย ไม่มีพี่ แล้วผมจะมีชีวิตอยู่ยังไง!"
หวังหย่งก็เต็มไปด้วยความอาลัย "พี่ฮุย ไม่ไปไม่ได้เหรอ เรามาหาทางกันอีกทีเถอะ ถ้าไม่ได้ผล พวกเราไม่เอาวันลา ไม่เอาเวลาพักแล้ว โอเคไหม"
หลินฮุยตาเริ่มแดง
สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ได้จากการมาเป็นทหารก็คือการได้รู้จักเพื่อนดี ๆ สองคนนี้
เขาก็อยากอยู่ต่อไม่ใช่หรือ?
แต่เข้ามาอยู่ในกองทัพมานานขนาดนี้ เขาก็รู้ว่าคำสั่งทหารนั้นเด็ดขาดราวขุนเขา
แผนเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับระเบียบวินัยที่เคร่งครัด
หลินฮุยเบือนหน้าไปมองไม่ไกล หลินรุ่ยกำลังพิงรถด้วยสีหน้าเฉยเมย
ที่บ้าน เขามักจะสวนทางกับพ่อเสมอ
แต่ไม่ว่าทำอะไรลงไป พี่ชายก็มักจะยืนอยู่ข้างเขาอย่างเงียบ ๆ
พี่ชายคือคนที่หลินฮุยเคารพที่สุด การที่พ่อให้พี่ชายมา แสดงถึงความตั้งใจที่จะส่งตัวเขาไปแล้ว
หลินฮุยยกมือเช็ดน้ำตาให้เฉินเอ้อหู่ "เอ้อหู่ โตป่านนี้แล้วยังร้องไห้อีก อายไหม? ถ้าพ่อแม่นายรู้ว่านายมาร้องไห้ฟูมฟายในค่ายทหาร แล้วคนในหมู่บ้านรู้เข้า ต้องหัวเราะเยาะนายแน่"
"หัวเราะก็ปล่อยให้พวกเขาหัวเราะไปสิ ฉันจะร้อง ฉันจะร้อง!"
เฉินเอ้อหู่น้ำมูกยืด "พี่ฮุย ฉันเสียดายพี่ ถ้าไม่มีพี่ ฉันก็ไม่รู้ว่าต่อไปจะทำยังไง"
หลินฮุยพยายามยิ้มทั้งน้ำตา "เจ้าโง่! หลายปีที่ยังไม่รู้จักฉัน นายก็อยู่ดีนี่"
"แต่...มันไม่เหมือนกัน ตอนมีพี่ พี่คอยดูแลฉัน พอพี่ไปแล้ว ก็ไม่มีใครดูแลฉันเหมือนพี่อีกแล้ว ฮือ ๆ..."
หลินฮุยรู้สึกร้อนผ่าวที่หางตา "เอ้อหู่ มันเป็นความผิดฉันแท้ ๆ ถ้าฉันไม่พาพวกนายทำอะไรบ้า ๆ นายกับหวังหย่งก็คงไม่ต้องมาเลี้ยงหมูอยู่ที่นี่กับฉัน ฉันขอโทษพวกนายจริง ๆ..."