เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ท้องฟ้ายังไม่ทันสางดี จู่ ๆ เสียงนกหวีดแหลมก็ดังขึ้นจากข้างนอก
“เกิดอะไรขึ้น”
หลินฮุยสะดุ้งตื่น ลุกพรวดจากเตียงด้วยสัญชาตญาณ
ตั้งแต่ออกจากกองร้อยทหารใหม่ เขาก็ไม่เคยได้ยินเสียงนกหวีดอีกเลย
ถึงฐานเพาะเลี้ยงจะต้องตื่นเช้าไปทำงาน แต่ก็มีไอ้หม่าหัวหน้าหมวดมาเรียกเขาตลอด
“เช้าตรู่แบบนี้ จะมีเรื่องรีบร้อนอะไร ถึงขั้นเป่านกหวีดรวมพล”
หลินฮุยอดขำไม่ได้ แต่ก็รีบสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งออกไป
พอออกมาข้างนอก พวกทหารเก่าก็เข้าแถวกันพร้อมแล้ว
“หลินฮุย นายไปยืนท้ายแถว”
“ครับ”
หลินฮุยรีบไปยืนท้ายแถวทันที
เวยหย่งเหนียนตะโกนเสียงดัง “เอาล่ะ เริ่มนับ”
“1, 2, 3, 4...”
พวกทหารเก่าตะเบ็งเสียงกังวาน ทรงพลัง
หลินฮุยนับเลขสุดท้ายจบ ในใจเต็มไปด้วยความงุนงง
ตกลงจะเอาอะไรกันแน่
มีกันอยู่แค่นี้ หรือว่าจะฝึกจริงจัง คงไม่หรอกมั้ง
เวยหย่งเหนียนมองทุกคน “เดี๋ยวนี้เริ่มคาบฝึก วิ่งห้ากิโล ทางขวา... หัน”
หลินฮุยถึงกับอึ้ง เอ๊ะ นี่ฝึกจริงเหรอ
ที่มันเล็กแค่นี้ จะวิ่งห้ากิโลยังไง ลงไปวิ่งในทะเลหรือไง
แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจ ที่แท้ก็วิ่งรอบเกาะนี่เอง
รอบเกาะหนึ่งรอบประมาณแปดร้อยเมตร วิ่งสักหกรอบก็ห้ากิโลพอดี
พวกทหารเก่าวิ่งกันอย่างจริงจัง ตลอดทางไม่มีใครกระซิบกระซาบ
หลินฮุยวิ่งตามแถวไปเรื่อย ๆ สบาย ๆ
ด้วยสภาพร่างกายตอนนี้ ทหารเก่าพวกนี้ไม่มีใครสู้เขาได้เลยสักคน
แต่เขาคิดไม่ตกจริง ๆ บนเกาะไม่มีใครอื่น ทำแบบนี้ให้ใครดู
...
วิ่งครบห้ากิโล กินข้าวเช้าเสร็จ
เวยหย่งเหนียนเรียกทุกคนกลับหอนอน เริ่มจัดการกิจวัตรภายใน