"ข้าวมาแล้ว ข้าวมาแล้ว!"
หลินฮุยตะโกนลั่น
ทั่วทั้งค่ายพลันคึกคักขึ้นมาทันที เสียงฝีเท้าดังเซ็งแซ่ไปหมด
เฉินเอ้อหู่แอบหยิบหมูแดงพะโล้ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กำลังจะยัดเข้าปาก ก็โดนหลินฮุยตบมือฉาด "อยากพุ่งกระจายรึไง!"
"พี่ฮุย หิวจะแย่แล้วนะ..."
"ทำงานจริง ๆ ให้เสร็จก่อน เสร็จแล้วเดี๋ยวกินให้หนำใจ!"
หลินฮุยเร่ง "รีบเอาข้าวกับกับใส่ถาดเร็ว เร็วเข้า!"
ทั้งสามคนรีบทำตามที่บอก ตักแบ่งกับข้าวใส่ถาดใหญ่อย่างรวดเร็ว
ในค่ายเวลากินข้าวใช้ระบบแบ่งถาด
ถึงจะอยู่กลางป่าเงื่อนไขอาจลำบากหน่อย แต่ก็ยังรักษานิสัยนี้ไว้
ไม่นานข้าวและกับข้าวก็ถูกตักใส่ถาดจนหมด
มองเห็นคนจำนวนมากวิ่งกรูมาจากไกล ๆ หลินฮุยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เตรียมตัวให้ดี จะเป็นจะตายก็ดูตอนนี้ล่ะ!"
ทั้งสามกลืนน้ำลายอึกใหญ่!
ก็เล่นอยู่ในค่ายศัตรูนี่นา
ถ้าแสดงพิรุธออกมาสักนิดเดียว มีหวังจบเห่กันหมด!
หวังหย่งถามอย่างกังวล "จะโดนจับได้มั้ย?"
หลินฮุยส่ายหน้า "กดปีกหมวกลง ถอยไปอยู่ในที่มืด ตราบใดที่มองไม่เห็นหน้า ก้มหัวให้ต่ำพอ ก็ไม่เป็นไร!"
ทั้งสามรีบดึงปีกหมวกลงต่ำ ถอยไปหลบในที่ร่มเงา ภาวนาอยู่ในใจ อย่าให้โดนจับได้เด็ดขาด!
ไม่นานนัก หน้าเพิงก็มีคนมาต่อคิวยาวเหยียด
หลินฮุยเคาะถาดเหล็กด้วยทัพพีใหญ่ เปล่งเสียงต่ำตะโกนหนึ่งที "เข้าแถวให้ดี! ตักข้าวตามคิว กินเท่าไรตักเท่านั้น อย่าให้เหลือ เอ้า คนนั้นน่ะ ยืนดี ๆ อย่าแซงคิว!"
"ครับ!"
"เข้าใจแล้ว!"
เสียงตอบรับในแถว ดังเป็นระยะ ๆ
หวังหย่งที่อยู่ข้าง ๆ แอบยกนิ้วโป้งให้ "พี่ฮุยสุดยอด เลียนแบบได้เหมือนมาก เกือบจะนึกว่าพี่เคยทำงานในโรงอาหารจริง ๆ แล้ว!"
หลินฮุยหัวเราะหึหึ "กระจอก ๆ กระจอก ๆ!"
เขาก็แค่เลียนแบบตามหลังหัวหน้าหน่วยทำอาหารของหมวดหกมาน่ะ ฟังบ่อย ๆ ก็เลยทำเป็น
สองทุ่ม ทุกคนต่างหิวจนไส้เป็นไส้ติ่ง
สายตาจับจ้องอยู่ที่ถาดข้าวกันหมด ไม่มีใครสังเกตพวกหลินฮุยสักคน
พอตักข้าวเสร็จไว ๆ พวกเขาก็รีบหาที่นั่งยอง ๆ หรือยืนกิน
เพราะต้องเตรียมพร้อมรับมือเหตุการณ์ไม่คาดฝัน อะไรง่าย ๆ อิ่มท้องก็พอ