ปัง ปัง ปัง…
เสียงปืนดังระลอกหนึ่ง จู่ ๆ ตัวจุดควันสีแดงก็พุ่งออกมาจากตัวเจ็ทแมนของฝ่ายสีน้ำเงิน
อุปกรณ์ตรวจจับควัน นอกจากติดอยู่บนหมวกแล้ว บนตัวก็มีด้วย
เมื่อการฝึกเริ่มขึ้นแล้ว ก็จำเป็นต้องสวมไว้ตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นถือว่าผิดกฎ
แม้แต่ตอนกินข้าว นอน หรือเข้าห้องน้ำ ก็ไม่อนุญาตให้ถอดออก
มองดูควันสีแดงที่ลอยพลุ่งพล่านขึ้นในความมืด หลินฮุยก็หัวเราะหึหึ "โคตรอลังการเลยโว้ย!"
แกร๊ก!
หวังหย่งเปลี่ยนซองกระสุนใหม่ ตะโกนลั่นสุดเสียง "ยังมีใครอีกมั้ย?"
"มีปู่แกสิ!" หลินฮุยเตะเขาไปหนึ่งที "เก็บที่เหลือให้หมดก่อนแล้วค่อยมาเบ่ง! ระเบิดมือเอาออกมา เดี๋ยวพาพวกนายย้อนวัยไปสนุกกับการโยนระเบิดใส่อึ๊กัน!"
"ได้เลย!"
สามคนหัวเราะร้ายกาจ นี่มันถึงเวลาโยนระเบิดใส่อึ๊แล้วนี่นา!
ระเบิดมือสำหรับฝึกสิบกว่าลูกถูกโยนออกไป
ตู้ม ตู้ม ตู้ม…
แรงระเบิดทำให้อึปลิวว่อนไปทั่วฟ้า จากนั้นท้องฟ้าก็ตกลงมาเป็นฝนสีเหลือง
"เชี่ย! นั่นมันอึ๊!"
"ทุกคนก้มหัวลงเร็วเข้า ห้ามอ้าปากเด็ดขาด!"
แม่แกเอ๊ย อย่าให้อึมันเป็นพิษนะ อ้วก…
พวกทหารที่กำลังท้องร่วงของฝ่ายสีน้ำเงินตกใจสะดุ้งโหยง รีบก้มหัวลง ปิดปากสนิท
ปล่อยให้ฝนสีเหลืองเย็นเฉียบซัดกระหน่ำใส่ตัวไปตามบุญตามกรรม
มีโชคร้ายอยู่หลายคน โดนระเบิดมือระเบิดพลังคลื่นอากาศซัดปลิวออกไปโดยตรง
ก้นกระดก หน้าทิ่มดิน กลายเป็นท่านกยูงร่อนลงน้ำ
ทั้งเสียงร้องไห้ เสียงโอดครวญ และเสียงอาเจียน ดังระงมไปทั่ว
พอกว่าจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ตรงหน้ายังมีเงาของหลินฮุยกับพวกอีกเหรอ
"เชี่ย พวกนั้นอยู่ไหนแล้ว?"
"เผ่นแล้ว!"
นายทหารยศพันตรีโดนทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าเปื้อนอึกระฉูดไปทั้งหน้า คำรามด้วยความเดือด "ไอ้ระยำ พ่นใส่บรรพบุรุษพวกแกสิบแปดรุ่นเลยก็ได้ ไอ้พวกชาติชั่ว! ถ้าฉันจับได้ ฉันจะถลกหนังพวกแกให้หมดเลย เชี่ย กลิ่นฉิบหายเลย…"
ได้ยินเสียงคำรามไล่หลัง หลินฮุยทั้งสี่คนก็หัวเราะหึหึ เผ่นแผล็วไปไกลกว่าเดิมอีก
พวกเขาไม่อยากถูกบังคับรดน้ำปุ๋ยให้รอบทิศหรอก!
ปัง!
เปิดประตูรถ ทั้งหมดกระโดดขึ้นรถจี๊ปคันหนึ่งพร้อมกัน
เฉินเอ้อหู่ตื่นเต้นจนหน้าแดง "อึ๋ยยย! ตานี้ทำเอาข้านึกถึงตอนเด็ก ๆ เลย ใช้ประทัดจุดโยนลงส้วมยังเงี้ยแหละ"